Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου Northwestern στο Σικάγο, η οποία δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην ηλεκτρονική έκδοση της American Journal of Surgery.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα ευρήματά τους συμβαδίζουν με εκείνα μελετών, που έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν, και αφορούν επεμβάσεις υψηλότερου κινδύνου. Όπως προειδοποιούν, ακόμη και οι λιγότερο επικίνδυνες χειρουργικές επεμβάσεις δεν απαλλάσσουν από τους κινδύνους, που σχετίζονται με την επιβλαβή συνήθεια.

«Οι κήλες δημιουργούνται εξαιτίας της ενδοκοιλιακής πίεσης, η οποία προκαλείται συνηθέστερα όταν ο άνθρωπος σηκώνεται από την καθιστή στην όρθια θέση, όταν βήχει, όταν ουρεί ή όταν αφοδεύει, ιδιαίτερα σε βαθύ κάθισμα, ή όταν υποφέρει από δυσκοιλιότητα. Οι μακροχρόνιοι καπνιστές συχνά αναπτύσσουν χρόνιο βήχα, οπότε και κήλες σε υψηλότερο ποσοστό από τους μη καπνιστές. Μάλιστα, αυτή η ομάδα έχει 4πλάσιες πιθανότητες να εμφανίσει μετεγχειρητική κήλη.

Η κύρια υπεύθυνη γι’ αυτό είναι η νικοτίνη, η οποία μειώνει το ρυθμό σχηματισμού κολλαγόνου και αποδυναμώνει το κοιλιακό τοίχωμα», εξηγεί ο γενικός χειρουργός Δρ. Αναστάσιος Ξιάρχος, πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Ορθοπρωκτικής Χειρουργικής.

Δεδομένου ότι στις επεμβάσεις χαμηλού κινδύνου οι χειρουργοί δεν επιμένουν για τη διακοπή του καπνίσματος προ του χειρουργείου, οι ερευνητές, θέλοντας να κατανοήσουν καλύτερα κατά πόσο επηρεάζει το κάπνισμα τα ποσοστά επιπλοκών, εξέτασαν στοιχεία 220.629 ασθενών από τη βάση δεδομένων NSQIP (National Surgical Quality Improvement Project) του Αμερικανικού Κολλεγίου Χειρουργών.

Οι ασθενείς είχαν υποβληθεί σε διάφορα είδη επιλεκτικής αποκατάστασης κήλης από το 2011 έως το 2014. Το 18% αυτών είχε δηλώσει ότι είχε κάνει χρήση καπνού τον χρόνο που προηγήθηκε της επέμβασης. Ο μέσος όρος ηλικίας των καπνιστών ήταν τα 50 έτη, ενώ αυτός των μη καπνιστών ήταν τα 57. Επίσης οι περισσότεροι ήταν έγχρωμοι, λιποβαρείς και κατανάλωναν δύο ή περισσότερα αλκοολούχα ποτά την ημέρα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι παρουσιάστηκαν επιπλοκές στο 6,34% των καπνιστών και στο 4,72% των μη καπνιστών. Μεταξύ αυτών ήταν ο θάνατος, η επιστροφή στο χειρουργείο, η επανεισαγωγή, οι επιπλοκές στο τραύμα, η λοίμωξη, η σηψαιμία / σηπτικό σοκ, επιπλοκές που αφορούσαν στους πνεύμονες (π.χ. πνευμονία) και καρδιακές επιπλοκές (π.χ. καρδιακή ανακοπή, έμφραγμα μυοκαρδίου). Μόνο οι μεταγγίσεις και οι θρομβοεμβολικές επιπλοκές ήταν λιγότερο πιθανές στους καπνιστές.

Το κάπνισμα είναι ακόμη πιο επιβαρυντικός παράγοντας για τη θεραπεία των πιο σύνθετων κηλών, δηλαδή των ευμεγεθών, που αρκετά συχνά είναι μετεγχειρητικές. Εάν λόγω του καπνίσματος εμποδίζεται η επούλωση της αρχικής επέμβασης, οι μύες  μπορούν να διαχωριστούν και να δημιουργήσουν κήλη. Η ικανότητα να μεταφερθεί αίμα στους μυς, ώστε να ενωθούν και πάλι, είναι σημαντική για την αποκατάσταση.  Αλλά η νικοτίνη και τα προϊόντα καπνού εμποδίζουν την καλή ροή του αίματος στα τραύματα.

Επιπρόσθετη δυσκολία επιφέρει το πλεονάζον σωματικό βάρος. Όσο μεγαλύτερο είναι, τόσο πιο δύσκολη είναι η επιτυχής αποκατάσταση, λόγω της υψηλότερης ενδοκοιλιακής πίεσης που αναπτύσσεται.