Ο Νικόλαος Χ. Γρηγοριάδης, καθηγητής νευρολογίας ΑΠΘ, διευθυντής Β’ Νευρολογικής Κλινικής στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, πρόεδρος της Ελληνικής Νευρολογικής Εταιρίας και γραμματέας της Ελληνικής Ακαδημίας Νευροανοσολογίας, ως εκπρόσωπος της Ακαδημίας ανάφερε:

«Η πρόσφατη Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πολλαπλής Σκλήρυνσης είχε ως κεντρικό θέμα την έρευνα για αυτήν την απομυελινωτική νόσο του κεντρικού νευρικού συστήματος, η οποία και οδηγεί σε κάποιου βαθμού προοδευτική εγκατάσταση αναπηρίας. Στην πρόοδο αυτής της έρευνας οφείλουμε τις θεραπείες, με τις οποίες ελέγχεται η ενεργότητα της νόσου και έχει αλλάξει η φυσική της πορεία σημαντικά σε σχέση με το παρελθόν».

Η πολλαπλή σκλήρυνση είναι μια μυστηριώδης και εν πολλοίς άγνωστη ασθένεια, που αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής. Οι πάσχοντες στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 12.000-14.000.

Στην Ελλάδα γίνεται αξιόλογη έρευνα, τόσο σε πειραματικό όσο και σε κλινικό επίπεδο, συμβάλλοντας, έτσι, στην διεθνή προσπάθεια για την πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου.

Ο κύριος Γρηγοριάδης είπε ότι η Ελληνική Ακαδημία Νευροανοσολογίας (ΕΛΛΑΝΑ) έχει ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης της νευρολογικής κοινότητας για την οργάνωση και για τη λειτουργία εξειδικευμένων κέντρων πολλαπλής σκλήρυνσης για την έρευνα και για την αντιμετώπιση της νόσου, όπως συμβαίνει σε Ευρώπη, Αμερική και Ασία.

«Επτά Πανεπιστήμια και τρία ερευνητικά κέντρα εξέδωσαν έναν αλγόριθμο, για να βοηθήσουν τους κλινικούς νευρολόγους να διαχειριστούν καλύτερα τις θεραπείες», επεσήμανε ο καθηγητής.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 15 φάρμακα για την πολλαπλή σκλήρυνση (τα 12 κυκλοφορούν στην Ευρώπη), αλλά το ζητούμενο ειναι η ολιστική και εξατομικευμένη προσέγγιση των ασθενών απο τα κέντρα πολλαπλής σκληρυνσης.

Χρειάζεται, βέβαια, και αξιολόγηση της αναπηρίας. Αναπηρία, όπως εξήγησαν οι ειδικοί στη συνέντευξη τύπου, δεν είναι μόνο το να χρειάζεται ο ασθενής αναπηρικό αμαξίδιο. Μπορεί κάποιος πάσχων να εμφανίσει έκπτωση στις νοητικές λειτουργίες, για παράδειγμα ένας καθηγητής μαθηματικών, που να μην μπορεί να εργαστεί εξαιτίας της αρρώστιας. Κι αυτό αναπηρία πρέπει να θεωρείται. 

Επίσης η αποκατάσταση στην πολλαπλή σκλήρυνση είναι εκπαίδευση, οι νευρολόγοι πρέπει να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες του εγκεφάλου. Παράλληλα χρειάζεται και η αντιμετώπιση των ουρολογικών, ψυχολογικών, βαδιστικών κ.ά. προβλημάτων των ασθενών.

Πρωτόλεια έρευνα στην Ελλάδα 

Στην κλινική, που είναι διευθυντής ο κύριος Γρηγοριάδης, γίνεται πρωτόλεια έρευνα, η μόνη στην Ελλάδα. Όπως εξήγησε ο καθηγητής, σε ένα τέτοιο κέντρο η διεπιστημονική ομάδα, που θα πλαισιώσει τον ασθενή, χρειάζεται μιάμιση ώρα μαζί του, προκειμένου να καταγράψει όλες τις απαραίτητες παραμέτρους για την σωστή διαχείριση της ασθένειας.

«Δεν αρκούν όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα. Χρειάζεται να αρπάξουμε και να αξιοποιήσουμε την ιδέα, να ψάξουμε αυτό που ενέπνευσε κάποιον», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Γρηγοριάδης.

«Μπορεί να περάσουν 17 χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί μια έρευνα και μόνο το 14% από τις ουσίες που μελετώνται να καταφέρει να περάσει στο τελικό στάδιο. Οι, δε, δοκιμές πρέπει να γίνονται σε συνθήκες πραγματικές και όχι σε συνθήκες εργαστηρίου, όπου ελέγχονται τα πάντα».

Σύμφωνα με την Βασιλική Μαράκα, πρόεδρο της ΠΟΑμΣΚΠ: «Πάγιο αίτημά μας προς τους ειδικούς είναι να φροντίσουν τη νόσο μας. Από το περιβάλλον μας να την αγαπήσει και από το Κράτος Πρόνοιας να την κατανοήσει και να προσπαθεί τα μέγιστα, ώστε να ζούμε αξιοπρεπώς. Να μην ξεχνάμε πως, παρά τις δυσκολίες, η ζωή συνεχίζεται και εμείς είμαστε κυρίαρχοι αυτού του αυτοάνοσου και όχι αυτό στη ζωή μας».

Η Αλίκη Βρυεννίου, σύμβουλος διεθνών σχέσεων της ΠΟΑμΣΚΠ και ασθενής συμπλήρωσε: «Με την πολλαπλή σκλήρυνση έρχεται κανείς σε επαφή αιφνίδια και σε νεαρή συνήθως ηλικία. Το όνομά της και μόνο μπορεί να προκαλεί δέος και το άγνωστο της πορείας της ανασφάλεια.

Η ιστορία της νόσου από πολλές δεκαετίες ενισχύει αυτήν την στάση από μεριάς των ασθενών και των συγγενών τους. Η πραγματικότητα, ωστόσο, εδώ και μία 25ετία είναι άλλη, με την εμφάνιση θεραπειών που πετυχαίνουν να ελέγξουν την πορεία της πολλαπλής σκλήρυνσης. Αυτή η πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα μακρόχρονης και επίπονης έρευνας από μεριάς των επιστημόνων».