Σύμφωνα με τη νέα ανάλυση 821 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο υποσιτίστηκαν το 2017 - ένας στους εννέα δηλαδή. Παράλληλα σχεδόν 151 εκατομμύρια παδιά κάτω των 5 ετών - 22% του συνόλου - δεν αναπτύσσονται σωστά, λόγω πλημμελούς διατροφής.

Η κλιματική αλλαγή και οι πόλεμοι φαίνεται ότι έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για την θλιβερή όσο και επικίνδυνη αυτή κατάσταση...

Στον αντίποδα ένας ενήλικας στους οκτώ είναι παχύσαρκος (ήτοι 672 εκατομμύρια), αναφέρει η έκθεση State of Food Security and Nutrition in the World 2018 (Παγκόσμια Κατάσταση της Ασφάλειας Τροφίμων και Διατροφής 2018).

"Χωρίς αυξημένες προσπάθειες υπάρχει ο κίνδυνος να μείνουμε πολύ πίσω στην επίτευξη του στόχου για την εξάλειψη της πείνας μέχρι το 2030", σημειώνει η έκθεση αναφερόμενη στους Στόχους για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη του ΟΗΕ, που υιοθετήθηκαν από τα κράτη μέλη το 2015.

Μετά από χρόνια μειώσεων, αυτή ήταν η τρίτη συνεχόμενη χρονιά, κατά την οποία σημειώθηκε παγκόσμια αύξηση στα επίπεδα της πείνας.

Οι συγγραφείς της έκθεσης επεσήμαναν ότι οι αυξανόμενες εναλλαγές της θερμοκρασίας, οι έντονες και απρόβλεπτες βροχοπτώσεις και οι εναλλαγές των εποχών επηρεάζουν την διαθεσιμότητα και την ποιότητα των τροφίμων.

"Γιαυτό λέμε ότι πρέπει να δράσουμε σήμερα. Γιατί ανησυχούμε ότι η κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί, αλλά μόνο θα επιδεινώνεται", τόνισαν.

Τον περασμένο χρόνο, σχεδόν 124 εκατομμύρια άνθρωποι σε 51 χώρες ήταν αντιμέτωποι με υψηλά επίπεδα πείνας, εξαιτίας των πολέμων και των κλιματικών αλλαγών, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Πολλές χώρες, που μαστίζονται από συνεχιζόμενες συγκρούσεις, ανάμεσά τους η Υεμένη, η Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και το Αφγανιστάν, ήταν επίσης αντιμέτωπες με μια ή περισσότερες κλιματικές ακραίες καταστάσεις, όπως η ξηρασία και οι πλημμύρες, σημειώνει η έκθεση.

Η Αφρική είναι η χειρότερα πληγείσα ήπειρος, με σχεδόν το 21% του πληθυσμού της να υποσιτίζεται. Στην Ευρώπη σε δύο χώρες πεινούν οι άνθρωποι περισσότερο απ’ ό,τι στις άλλες: στην Αλβανία (5,5% του πληθυσμού) και στην Σερβία (5,6%).

Οι αξιωματούχοι προτείνουν την εφαρμογή μιας σειράς από αγροτικές τεχνικές, ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες, για προσαρμογή στις κλιματικές αλλαγές, ώστε να γίνει μια προσπάθεια να διαφυλαχθούν οι σοδειές. Πρωτίστως προτείνουν τη σπορά σε σύντομους κύκλους, ώστε να υπάρχει παραγωγή σε πιο σύντομα χρονικά διαστήματα και να περιοριστεί η έκθεση σε απρόβλεπτα καιρικά φαινόμενα.