Η αλτρουιστική συμπεριφορά, όπως όταν βοηθάμε κάποιον άγνωστο που έχει ανάγκη, θεωρείται βασικό χαρακτηριστικό της συνεργασίας και της συνύπαρξης στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Ωστόσο η τάση μας να συμμετέχουμε σε αλτρουιστικές πράξεις ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ανθρώπων, που κυμαίνονται από εξαιρετικά αλτρουιστές, όταν, για παράδειγμα, είναι δωρητές οργάνων, μέχρι πολύ αντικοινωνικούς ψυχοπαθείς.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η μεγαλύτερη ευαισθησία, που μπορεί να δείξουμε, όταν βλέπουμε φοβισμένα πρόσωπα, συνδέεται με την κοινωνική συμπεριφορά και μπορεί να παρατηρηθεί, ήδη, στα παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Η εξέταση της ανταπόκρισης στα φοβισμένα πρόσωπα και η μεταβλητότητά της από την αρχή της ανθρώπινης ανάπτυξης αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία, για να ρίξει φως στην πρόδρομη αλτρουιστική συμπεριφορά, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τις κινήσεις των ματιών, για να εξετάσουν κατά πόσο οι προσεκτικές αντιδράσεις στον φόβο, που ένιωθαν βρέφη 7 μηνών, προβλέπουν αλτρουιστική συμπεριφορά σε παιδιά ηλικίας 14 μηνών. Η ανάλυση αποκάλυψε ότι η αλτρουιστική συμπεριφορά στο νεογέννητο προβλεπόταν από την προσοχή των παιδιών στα φοβισμένα πρόσωπα αλλά όχι στα χαρούμενα ή στα θυμωμένα πρόσωπα.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, τα ευρήματα δείχνουν ότι, από την αρχή της ανάπτυξης του ανθρώπου, η μεταβλητότητα της αλτρουιστικής συμπεριφοράς συνδέεται με την ανταπόκρισή μας, όταν βλέπουμε άλλους να βρίσκονται σε κατάσταση κινδύνου και στη διάρκεια όλης αυτής της διαδικασίας οι εγκεφαλικές διεργασίες σχετίζονται με τον έλεγχο της προσοχής.

"Τα αποτελέσματά μας ευθυγραμμίζονται με την ιδέα ότι υπάρχει πρακτικά η έννοια της φροντίδας και ότι τα άτομα διαφέρουν ως προς την τάση τους να εμφανίζουν ευαίσθητες αντιδράσεις στις δυσκολίες των άλλων. Αυτή η μελέτη παρέχει νέες ιδέες για τη φύση του ανθρώπινου αλτρουισμού, αποκαλύπτοντας την αναπτυξιακή, όσο και την εγκεφαλική προέλευσή του", δήλωσε ο Dr Grossmann.