Σύμφωνα, μάλιστα, με όσα αναφέρει το επιστημονικό περιοδικό Translational Psychiatry, κάποια μέρα αυτές οι "μοριακές ουλές" μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά στοιχεία για την σεξουαλική κακοποίηση στο δικαστήριο.

Η έρευνα, που βασίστηκε σε ένα μικρό δείγμα ανδρών, διαπίστωσε διαφορές στα χημικά "σημάδια" μέσα στον γενετικό κώδικα εκείνων που είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά ως παιδιά. Οι επιστήμονες εξέτασαν μια χημική διαδικασία, που ονομάζεται μεθυλίωση στο DNA, από δείγματα σπέρματος και βρήκαν αξιοσημείωτες διαφορές, που συνέβαλαν στη διάκριση των θυμάτων από τα μη θύματα, σε 12 περιοχές των γονιδιωμάτων των ανδρών.

Αυτά τα ευρήματα όχι μόνο υποδεικνύουν μια μακροχρόνια φυσική επίδραση του τραύματος, αλλά η παρουσία τους στα σπερματοζωάρια υποδηλώνει ότι οι αλλοιώσεις στη δραστηριότητα των γονιδίων μπορεί να περάσουν ακόμη και από γενιά σε γενιά.

Η μεθυλίωση λειτουργεί ως "διακόπτης dimmer" στα γονίδια, επηρεάζοντας την έκταση της ενεργοποίησης ή όχι συγκεκριμένων γονιδίων.

"Γνωρίζουμε ήδη ότι υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί συμπεριφοράς, με τους οποίους το τραύμα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην επόμενη γενιά", δήλωσε στη βρετανική Independent η επικεφαλής ερευνήτρια, επιστήμονας του Harvard Dr Andrea Roberts.

"Το τραύμα προφανώς επηρεάζει πραγματικά τη συμπεριφορά όσων έπεσαν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Τους προκαλεί συχνά κατάθλιψη, μετατραυματική αγχώδη διαταραχή και αυτές οι ψυχικές διαταραχές επηρεάζουν και τα παιδιά τους. Αυτό είναι ένα άλλο πιθανό μονοπάτι".

Σε οκτώ περιοχές DNA, τα γονίδια των θυμάτων μειώθηκαν κατά περισσότερο από 10% σε σύγκριση με τα μη θύματα και σε μια περιοχή η διαφορά ήταν 29%.

Ο Michael Kobor, καθηγητής ιατρικής γενετικής στο UBC και κύριος συγγραφέας της μελέτης δήλωσε: "Η μεθυλίωση αρχίζει να θεωρείται ως ένα δυνητικά χρήσιμο εργαλείο σε ποινικές έρευνες - παρέχοντας, για παράδειγμα, στους ερευνητές περίπου την ηλικία ενός ατόμου που άφησε πίσω του δείγμα του DNA του. Είναι λογικό οι συσχετισμοί που διαπιστώσαμε μεταξύ της μεθυλίωσης και της κακοποίησης των παιδιών να μας δίνουν πιθανότητες και ποσοστά ότι η σεξουαλική κακοποίηση είχε συμβεί".

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η εύρεση μιας "μοριακής υπογραφής" στο σπέρμα, τους φέρνει τουλάχιστον ένα βήμα πιο κοντά στο να καθορίσουν εάν η σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών μπορεί να επηρεάσει την υγεία των απογόνων του θύματος.