Όπως εξηγούν Αμερικανοί επιστήμονες στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences, έχουν εντοπίσει μια περιοχή του γονιδιώματος που αυξάνει τον κίνδυνο σεξουαλικής ανικανότητας και αυτή η ανακάλυψη αυξάνει τις ελπίδες για νέες θεραπείες.

Η παραλλαγή βρέθηκε κοντά στο γονίδιο SIM1, το οποίο θεωρείται ότι παίζει ρόλο και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Η στυτική δυσλειτουργία ή η σεξουαλική ανικανότητα είναι ένα κοινό πρόβλημα στους άνδρες και μπορεί να προκληθεί από άγχος, κόπωση, υπερκατανάλωση αλκοόλ. Η κατάσταση έχει, επίσης, συνδεθεί με ορμονικά προβλήματα και με βλάβες στα νεύρα ή στις αρτηρίες.

Χάπια από του στόματος μπορούν να είναι αποτελεσματικά, αλλά περίπου οι μισοί από τους άνδρες που τα παίρνουν, δεν βλέπουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Έχει υπολογιστεί ότι περίπου στο ένα τρίτο των περιπτώσεων εμπλέκονται γενετικοί παράγοντες, αλλά οι ερευνητές δεν είχαν ως τώρα καταφέρει να συνδέσουν το πρόβλημα με κάποια συγκεκριμένη θέση στο γονιδίωμα.

Ο επικεφαλής ερευνητής Dr Eric Jorgenson δήλωσε: "Είναι μεγάλη υπόθεση, επειδή παρέχει την απόδειξη ότι η νόσος έχει μια γενετική συνιστώσα. Ο προσδιορισμός του πρώτου γενετικού παράγοντα κινδύνου για τη στυτική δυσλειτουργία είναι μια συναρπαστική ανακάλυψη, επειδή ανοίγει την πόρτα για έρευνες, που θα μας οδηγήσουν σε νέες γενετικές θεραπείες".

Η νέα έρευνα ανέλυσε τους γενετικούς κώδικες πάνω από 36.000 Αμερικανών και 222.000 Βρετανών και αναζήτησε τις διαφορές που εμφανίζονται συχνότερα σε άνδρες με ιστορικό στυτικής δυσλειτουργίας. Παραλλαγές στην περιοχή του DNA, που περιέχει το γονίδιο SIM1, συσχετίστηκαν με 26% αυξημένο κίνδυνο σεξουαλικής ανικανότητας.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ένας γενετικός "promoter", που ενεργοποιεί και απενεργοποιεί το SIM1, μπορεί να εξηγήσει τα ευρήματά τους πιο πολύ κι από την ύπαρξη του ίδιου του γονιδίου.

Ο έτερος συγγραφέας της μελέτης Dr Hunter Wessells, από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Washington, δήλωσε σχετικά: "Αυτή η μελέτη δείχνει μια νέα κατεύθυνση στην έρευνα για τη στυτική δυσλειτουργία, που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να εντοπίσουμε άλλες βασικές γενετικές παραλλαγές που πυροδοτούν την ασθένεια και με τη σειρά τους να μας οδηγήσουν σε έρευνες για την καλύτερη κατανόηση των μηχανισμών, με τους οποίους λειτουργούν.

Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα μεταφραστεί σε καλύτερες θεραπείες και, κυρίως, σε προσεγγίσεις πρόληψης για τους άνδρες και τους ερωτικούς συντρόφους τους, που συχνά υποφέρουν σιωπηλά από αυτή την πάθηση".