Η κα Ιωάννα Λεβαντή, η αρχαιότερη εν ζωή μεταμοσχευμένη, που έγινε λήπτης και «δότης» καρδιάς ταυτόχρονα, έδωσε συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στη συνάδελφο Αγγέλα Φωτοπούλου, ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Δωρεάς Οργάνων, την 1η Νοεμβρίου. Το 1989, σε ηλικία 24 ετών, μπήκε στο νοσοκομείο του Χέρφιλντ (Harefield) για μεταμόσχευση καρδιάς. Κι ενώ από τη μια της μεταμόσχευαν την καρδιά μιας 17χρονης, που έχασε τη ζωή της σε τροχαίο, από την άλλη πήρανε από τη δική της κατεστραμμένη καρδιά τη βαλβίδα, που ήταν σε καλή κατάσταση, και την τοποθέτησαν σε κάποιον άλλο ασθενή. Σήμερα είναι πάλι σε λίστα αναμονής, για μεταμόσχευση νεφρού αυτή τη φορά. 

"Τον Οκτώβριο του '88 μπήκα στην λίστα για μεταμόσχευση και τις 19 Φεβρουαρίου του 1989 υποβλήθηκα σε μεταμόσχευση. Τότε δεν γίνονταν μεταμοσχεύσεις στην Ελλάδα και πήρα αναγκαστικά στο Χέρφιλντ, στην Αγγλία. Οι Έλληνες γιατροί, αν έκανα μεταμόσχευση, μου δίνανε από 1-5 χρόνια ζωής, κι αυτά λέγανε ότι θα τα ζήσω στη "γυάλα". Στην Αγγλία, οι γιατροί είχαν άλλη άποψη και έλεγαν ότι το πόσα χρόνια θα επιβιώσω εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός. Μπήκα στο χειρουργείο προκειμένου να μου μεταμοσχευθεί η καρδιά ενός 45χρονου, αλλά την τελευταία στιγμή βρέθηκε μια άλλη καρδιά, συμβατή, από μια 17χρονη, που είχε σκοτωθεί σε τροχαίο. Τελικά μου έβαλαν την καρδιά της, γιατί ήταν πιο κοντά στην ηλικία μου και την καρδιά του 45χρονου τη βάλανε σε άλλον ασθενή. Τη μεταμόσχευση την έκανε ο Στέργιος Θεοδωρόπουλος, συνεργάτης του Μαγκντί Γιακούπ (Magdi Yacoub). Από τη δική μου κατεστραμμένη καρδιά πήρανε μια βαλβίδα, που ήταν υγιής, και τη βάλανε σε κάποιον που χρειαζόταν βαλβίδα και του ταίριαζε. Αυτό ήταν κάτι που το εφάρμοζε τότε ο Μαγκντί Γιακούπ. Τρία χρόνια πριν από μένα είχε μεταμοσχευθεί καρδιά σε μια άλλη γυναίκα από τη Θεσσαλονίκη, η οποία δεν ζει. Αυτή ήταν η πρώτη Ελληνίδα μεταμοσχευμένη καρδιάς. Μετά έγιναν μεταμοσχεύσεις σε έναν Κρητικό, σε έναν Λαρισαίο και σε δύο Αθηναίους. Σήμερα, στην Ελλάδα υπάρχουν 120-130 μεταμοσχευμένοι καρδιάς. Ο Θεοδωρόπουλος μου είχε πει ότι, για να σε σεβαστεί το μόσχευμα, πρέπει να το σεβαστείς κι εσύ. Είναι θαύμα που ζω τόσα χρόνια. Λένε ότι ζω τόσα χρόνια γιατί τηρώ κατά γράμμα τις οδηγίες, που μου έχουν δοθεί. Εγώ λέω ότι είναι ένα θαύμα. Πρέπει, όμως, εφ' όρου ζωής να παίρνω ανοσοκατασταλτικά (κεφαλοσπορίνες) για να μην απορρίψω το μόσχευμα. Δεν έκανα παιδιά, γιατί δεν ήξερα πόσο θα ζήσω. Δεν ήθελα να κάνω παιδί και να το αφήσω ορφανό μετά από 5-10 χρόνια. Τα αγαπάω πολύ τα παιδιά κι αν ήξερα ότι θα ζήσω σίγουρα θα έκανα, αλλά δεν το ήξερα" αφηγείται η κ. Λεβαντή.

Ξανά στη λίστα για μεταμόσχευση νεφρού

Ωστόσο, η περιπέτεια της Ιωάννας Λεβαντή δεν είχε τελειωμό, αφού τώρα περιμένει ξανά για μεταμόσχευση, αυτή τη φορά νεφρού.

"Από το 2006 άρχισα να κάνω αιμοκάθαρση και από το 2007 έχω μπει σε λίστα για μεταμόσχευση νεφρού και αν βρεθεί το μόσχευμα θα κάνω μεταμόσχευση στην Ελλάδα. Οι γιατροί μου, απέδωσαν τη νεφροπάθεια στην μακροχρόνια λήψη κεφαλοσπορινίνης. Εγώ, όμως, σκέπτομαι πως 16 χρόνια δεν είχα πρόβλημα με την κεφαλοσπορίνη και ότι το πρόβλημά μου οφείλεται στο ότι για μεγάλο διάστημα πήρα αντιβίωση για ένα πρόβλημα που είχα με τους φρονιμίτες. Δηλαδή πιστεύω ότι ο συνδυασμός κεφαλοσπορινών και αντιβιοτικών έκαναν τη ζημιά. Μέχρι τώρα οκτώ φορές με κάλεσαν για μεταμόσχευση νεφρού, αλλά δυστυχώς δεν έγινε η μεταμόσχευση" λέει η κ. Λεβαντή.

Στην Ελλάδα έχουμε μείνει πίσω

"Εδώ στην Ελλάδα είμαστε πίσω στη δωρεά οργάνων, αλλά οι νέοι άνθρωποι φαίνονται πιο ευαισθητοποιημένοι. Τότε που είχα πάει στην Αγγλία για τη μεταμόσχευση καρδιάς γινόταν χαμός. Στις 18 μέρες που έμεινα στο Χέρφιλντ, τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα ερχόταν ελικόπτερο, που μετέφερε όργανα για μεταμόσχευση. Με τη δωρεά οργάνων ενός, μόνο, εγκεφαλικά νεκρού ανθρώπου, μπορούν να σωθούν εννιά ή ακόμη και περισσότεροι άνθρωποι. Όλα αυτά που λέγονται περί αρπαγής και εμπορίας οργάνων είναι ψέματα και δεν ευσταθούν. Γιατί αν υποθέσουμε ότι έχουν αρπάξει κάποιον και του παίρνουν τα όργανα, πώς θα ξέρουν σε ποιον θα ταιριάζουν; Κι επιπλέον, όταν αφαιρούνται τα όργανα, πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη υποδομή και να μπορούν να συντηρηθούν. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα" τονίζει η κ. Λεβαντή.