Το σημείο αυτό είναι το επονομαζόμενο στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων.

«Όλοι οι ασθενείς θα παρουσιάσουν κάποια στιγμή στην πορεία της νόσου τους διακυμάνσεις της κινητικότητάς τους», εξηγεί ο νευρολόγος Παναγιώτης Ι. Ζήκος, υπεύθυνος του Ιατρείου Νόσου Πάρκινσον & Συναφών Διαταραχών του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας.

«Με άλλα λόγια, μέσα στην ίδια ημέρα θα έχουν περιόδους καλής κινητικότητας, οι οποίες θα εναλλάσσονται με περιόδους ακινησίας - βραδύτητας (αργών κινήσεων) ή υπερκινησίας. Αυτό είναι το στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων».

Όταν αρχίζει αυτό το στάδιο, οι ασθενείς είναι ακόμη ανεξάρτητοι και μπορούν να περπατούν μόνοι ή με μικρή βοήθεια. Επιπλέον χρειάζονται τουλάχιστον 4 φορές την ημέρα (τις ώρες που είναι ξύπνιοι) αντιπαρκινσονική αγωγή, για να μπορούν να κινούνται ομαλά.

Πού οφείλονται οι κινητικές διακυμάνσεις

Όπως εξηγεί ο ειδικός, το στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων αναπτύσσεται για δύο κυρίως λόγους:

1. Ο πρώτος και κυριότερος είναι η λεβοντόπα. Η λεβοντόπα είναι το κύριο φάρμακο για το Πάρκινσον (στα προχωρημένα στάδια λαμβάνεται σε συνδυασμό με άλλα), αλλά η δράση της αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου.

Έτσι, ενώ αρχικά η λήψη της από το στόμα οδηγεί σε σταθερά επίπεδα στον εγκέφαλο, με τα χρόνια η συγκέντρωσή της αυξάνεται με ώσεις. Επιπλέον, ενώ στην αρχή  επιδρά για περισσότερες από 5 ώρες, αργότερα η δράση της μειώνεται σε 2-3 ώρες. Μία άλλη διαφορά είναι ότι η απορρόφησή της στην αρχή είναι ομαλή, αλλά αργότερα γίνεται γρήγορα και παύει απότομα να επιδρά. Επίσης με τα χρόνια η περίσσεια λεβοντόπας ξεπερνά το θεραπευτικό παράθυρο και προκαλεί υπερκινησίες.

2. Ο δεύτερος παράγοντας είναι ότι η απορρόφηση της λεβοντόπας εξαρτάται (και) από την πέψη. Όταν ο ασθενής λαμβάνει ένα χάπι με άδειο στομάχι, χρειάζονται 30-90 λεπτά για να προωθηθεί στο δωδεκαδάκτυλο, ώστε να απορροφηθεί. Αν, όμως, πάρει το χάπι με γεμάτο στομάχι, χρειάζεται πάνω από 2 ώρες. «Με την πρόοδο της νόσου επέρχεται γαστροπάρεση και οι χρόνοι αυτοί αυξάνονται», λέει ο Δρ. Ζήκος. «Έτσι, το φάρμακο παύει να επιδρά και η νέα δόση του δεν προλαβαίνει να απορροφηθεί, όταν την χρειάζεται ο ασθενής. Έτσι εκείνος αναγκάζεται να παίρνει πιο νωρίς την επόμενη δόση».

Πώς αντιμετωπίζονται

Όταν, λοιπόν, ο ασθενής μπει στο στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων, πρέπει να λάβει σύντομα αποφάσεις σημαντικές, για τον τρόπο που θέλει να εξελιχθεί η ζωή του τα επόμενα χρόνια, διότι σύντομα η κατάστασή του θα είναι μη αναστρέψιμη.

«Συνήθως, για να βοηθηθούν οι ασθενείς, γίνονται διάφορες τροποποιήσεις στη φαρμακευτική αγωγή, αλλά αυτές έχουν πρόσκαιρα αποτελέσματα και απλώς παρατείνουν το πρόβλημα. Η μοναδική αποτελεσματική αντιμετώπιση στο στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων είναι η επεμβατική. Οι  επεμβατικές μέθοδοι που μπορούν να αλλάξουν την πορεία των ασθενών, ανακουφίζοντας παράλληλα τους φροντιστές τους, είναι η αντλία ντοπαμίνης (DUODOPA), η πένα και αντλία απομορφίνης  (APO-go) και η εμφύτευση νευροδιεγέρτη (Deep Brain Stimulation, DBS)», εξηγεί ο γιατρός.

Κατάλληλος υποψήφιος γι’ αυτές τις μεθόδους είναι ένας περιπατητικός (έστω και με υποστήριξη) ασθενής, ο οποίος λαμβάνει τέσσερις ή περισσότερες φορές ημερησίως αντιπαρκινσονική αγωγή και εμφανίζει διακυμάνσεις στην κινητικότητά του μέσα στην ημέρα. Οι διακυμάνσεις πρέπει να προκαλούν σοβαρή δυσκολία στις καθημερινές δραστηριότητες, αλλά και στην κοινωνική του ζωή.