Πίσω από κλειστές πόρτες ενήλικες ξεσπούν με βία πάνω σε ανήλικα θύματα, στιγματίζοντάς τα για το υπόλοιπο της ζωής τους. Βιάζουν τις ψυχές και τα σώματά τους αφήνοντας ανοικτές πληγές και πολλές φορές οι εγκληματικές πράξεις τους μένουν κρυφές... Η παιδική κακοποίηση είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο, αν αναλογιστούμε ότι ένα στα έξι παιδιά παγκοσμίως βιώνει σεξουαλική κακοποίηση, ποσοστό που στις χώρες της Ευρώπης αυξάνεται στο 20%. Την ίδια ώρα η Ελλάδα, που, σύμφωνα με την τελευταία Διαβαλκανική έρευνα, κρατάει τα πρωτεία στην ψυχολογική κακοποίηση, δεν έχει κεντρικό φορέα καταγραφής περιστατικών κακοποίησης παιδιών, ούτε εξειδικευμένες δομές αντιμετώπισης σχετικών περιπτώσεων.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση που πραγματοποίησε η Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού «ΕΛΙΖΑ», με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Κακοποίησης του Παιδιού, αλλά και σε εκδήλωση που διοργάνωσε το «Χαμόγελο του Παιδιού».

Σύμφωνα με την κλινική ψυχολόγο Τίνια Απέργη, τα κλειστά στόματα και η έλλειψη ενημέρωσης μπορεί να αυξήσουν περαιτέρω τα ποσοστά κακοποίησης. Αυξημένου ρίσκου για κακοποίηση θεωρούνται τα παιδιά ηλικίας από 0 έως 3 ετών και από 12 έως 15 ετών, καθώς τα πρώτα δεν καταλαβαίνουν, ενώ τα δεύτερα έχουν μόλις μπει στη διαδικασία σχηματισμού της σεξουαλικής τους ταυτότητας και στην εφηβεία.
 
Σύμφωνα με στοιχεία της παιδιάτρου και επίκουρης καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αλεξάνδρας Σολδάτου, τα παιδιά κάτω των τριών ετών διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για σοβαρές κακώσεις, με το 70% των θανάτων λόγω κακοποίησης να αφορά σε αυτή την ηλικιακή ομάδα. Επίσης τα παιδιά με προηγούμενη καταγγελία κακοποίησης, διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν μοιραία κακοποίηση, ενώ τα παιδιά με ειδικές ανάγκες διατρέχουν τρεις φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για κακομεταχείριση, σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Ωστόσο όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικού επιπέδου, φυλής, εθνικής προέλευσης και οικογενειακής κατάστασης, θεωρούνται εν δυνάμει θύματα σωματικής κακοποίησης.
 
Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κεντρικός επίσημος φορέας καταγραφής και αντιμετώπισης τέτοιων περιστατικών, ούτε πρωτόκολλο εξέτασης κακοποιημένων παιδιών. Η χώρα μας στερείται, επίσης, διαγνωστικού κέντρου κακοποίησης ανηλίκων και μεταβατικών ξενώνων φιλοξενίας για τα κακοποιημένα παιδιά, όπως παρατήρησε η επιστημονική συνεργάτιδα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και δικηγόρος, Ηλέκτρα Κουτσούκου.

"Υπάρχει ανάγκη ενημέρωσης της ελληνικής κοινωνίας και των φορέων στα θέματα κακοποίησης των παιδιών. Για όλες τις κατηγορίες παιδιών, η κακοποίηση και η έκθεση στην ενδοοικογενειακή βία ή στη διαταραγμένη οικογενειακή ζωή, προκαλούν αλλοιώσεις στο DNA, ήδη από την παιδική ηλικία. Η βία επιδρά άμεσα στην υγεία των κυττάρων, βραχύνοντας τον κύκλο ζωής τους και αυξάνοντας τις πιθανότητες για πλήθος προβλημάτων υγείας στη μετέπειτα ζωή τους, όπως κατάθλιψη, χρήση ουσιών και κάπνισμα, παχυσαρκία, καρκίνο, διαβήτη, καρδιαγγειακή νόσο και πρόωρο θάνατο. Η πρόληψη αποτελεί το άλφα και το ωμέγα στο θέμα της κακοποίησης και απαιτείται η εγρήγορση, όχι μόνο στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και στους αρμόδιους κρατικούς φορείς υπογράμμισε η πρόεδρος του «ΕΛΙΖΑ» Μαρίνα Καρέλλα.
 
Εξάλλου ο πρόεδρος του Χαμόγελου του Παιδιού Κώστας Γιαννόπουλος ανέφερε ότι κακοποιήθηκαν 1545 παιδιά μέσα στο 2015 και κατήγγειλε την ανυπαρξία του κράτους. "Πολλά παιδιά αναγκάζονται να γυρίσουν πίσω στις οικογένειες που τα κακοποιούν, λόγω έλλειψης δομών βραχείας και μακράς φιλοξενίας. Το ίδιο το σύστημα κακοποιεί τα βασανισμένα παιδιά λόγω έλλειψης δομών και ανθρώπων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει ένα κράτος που κακοποιεί τους ελάχιστους φορείς παιδικής προστασίας, που έμειναν όρθιοι και κάνουν σημαντική δουλειά" είπε χαρακτηριστικά.