Οι άνθρωποι της νέας εποχής, που κατοικούν σε αφιλόξενες μεγαλουπόλεις από μπετόν δεν έχουν ακριβώς στενή σχέση με τη φύση. Σε αντίθεση, λοιπόν, με τους φυσιολάτρεις και με όσους έχουν την τύχη να ζουν στην εξοχή, έχουν πολύ συχνά στρες, νεύρα, θυμό και προτιμούν την εσωστρέφεια. Μέσα σε όλα αυτά η εγκληματικότητα "ανθίζει" και οι κοινωνικοί δεσμοί "ραγίζουν".

Τα οφέλη στην υγεία από την επαφή με τη φύση είναι γνωστά από πλήθος μελετών. Το άγχος και οι σωματικοί πόνοι μειώνονται, ακόμη και οι άρρωστοι αναρρώνουν πιο γρήγορα. Αυτό που, ως τώρα, δεν είχε διερευνηθεί, είναι οι κοινωνικές προεκτάσεις από την επαφή με τη φύση. Βρετανοί επιστήμονες διαπίστωσαν ότι σε κοινωνίες που υπάρχει μεγαλύτερη επαφή με τη φύση, η κοινωνική συνοχή αυξάνεται και η εγκληματικότητα μειώνεται. Επιπλέον η ύπαρξη πολλών χώρων πρασίνου, αλλά και ζώων, κάνει καλό στην κοινωνική υγεία και, γενικά, είναι ένας παράγοντας που βοηθά στην αρμονία και στην ασφάλεια των τοπικών κοινωνιών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ψυχολόγο Netta Weinstein του Πανεπιστημίου Κάρντιφ της Ουαλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Bioscience" του Αμερικανικού Ινστιτούτου Βιολογικών Επιστημών, μελέτησαν πάνω από 2.000 άτομα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η επαφή με τη φύση επιδρά κατά 8% στην κοινωνική συνοχή μιας κοινότητας ή συνοικίας - ένα καθόλου αμελητέο ποσοστό.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ, άλλοι παράγοντες, όπως το εισόδημα, το μορφωτικό επίπεδο και η ηλικία των κατοίκων, επηρεάζουν λιγότερο - όχι πάνω από 3% - το επίπεδο της κοινωνικής συνοχής σε μια περιοχή. Από την άλλη εκτιμάται ότι η στενή επαφή με τη φύση μειώνει την εγκληματικότητα σε ποσοστό 4%. Όσο περισσότεροι χώροι πρασίνου (πάρκα κ.ά.) υπάρχουν σε μια περιοχή, τόσο μειώνεται η εγκληματικότητα. Συγκριτικά, οι κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες (κατά βάση η φτώχεια) αυξάνουν την εγκληματικότητα κατά 5%. Δηλαδή, στην ουσία, η θετική επίδραση της φύσης σχεδόν αντισταθμίζει την αρνητική επίδραση της φτώχειας, όσον αφορά τουλάχιστον στην κοινωνική συνοχή. Το συμπέρασμα, κατά τους ερευνητές, είναι απλό: η αύξηση των χώρων πρασίνου, ιδίως στις μη προνομιούχες περιοχές, αμβλύνει τις αρνητικές επιπτώσεις μιας κοινωνικοοικονομικής κρίσης.
 

Η θετική επίδραση της φύσης ισχύει τόσο για τους πλούσιους, όσο και για τους φτωχούς σε μια περιοχή. Οι επιστήμονες δεν είναι βέβαιοι γιατί παρατηρείται κάτι τέτοιο, αλλά υποθέτουν ότι η φύση γεννά ασυνείδητα στους ανθρώπους ένα αίσθημα μεγαλύτερης σχέσης και σύνδεσης με τον κόσμο γύρω τους, άρα και με τους γείτονές τους, ανεξαρτήτως εισοδήματος. Μια πρόσθετη εξήγηση είναι ότι, όσο περισσότερο πράσινο έχει μια περιοχή, τόσο πιο συχνά βγαίνουν οι άνθρωποι από τα σπίτια τους, πράγμα που εκ των πραγμάτων τους φέρνει σε επαφή με τους άλλους.

Περίπου το 70% των Ευρωπαίων και το 50% των κατοίκων της Γης ζουν, πλέον, σε αστικά κέντρα (συχνά με ελάχιστο πράσινο) και η τάση αυτή είναι, δυστυχώς, ανοδική.