Η νόσος Πάρκινσον είναι ένα χρόνια εξελισσόμενο νευροεκφυλιστικό σύνδρομο με ποικίλη εισβολή συμπτωματολογίας, ποικίλο γενετικό υπόστρωμα, απάντηση στη φαρμακευτική αγωγή και εξέλιξη από ασθενή σε ασθενή το οποίο αφορά σε περίπου 120 ανά 100000 κατοίκους πληθυσμού με ηλικία έναρξης συνήθως μετά τα 55 έτη. Σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών η συχνότητα της νόσου υπολογίζεται σε 1% ενώ σε ηλικίες άνω των 80 ετών ανέρχεται σε 10%.

Τα συνήθη συμπτώματα της νόσου του Parkinson είναι τρόμος ηρεμίας, βραδυκινησία - δυσκαμψία που απαντούν στα φάρμακα, εμμένουσα ασυμμετρία συμπτωματολογίας, αστάθεια και καμπτοκορμία ωστόσο συνοδεύεται συχνά από καθηλωμένη κυρτή στάση σώματος, δυστονία κυρίως στα πόδια, υπομιμία προσώπου, μικρά συρόμενα βήματα με ή χωρίς επιτάχυνση, δυσκοιλιότητα, ψευδοπροστατισμό, συχνοουρία, ορθοστατική υπόταση, δυσφωνία - δυσφαγία - νοητική έκπτωση, κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου και συμπεριφοράς στα προχωρημένα στάδια της νόσου.

Υποψία της νόσου θα πρέπει να τίθεται, όταν παρατηρείται περιορισμός της κινητικότητας του ώμου, δυσκολία στην επιτέλεση των λεπτών κινήσεων, παραμόρφωση των αρθρώσεων, πόνος που δεν ανταποκρίνεται στα συνήθη αναλγητικά, οσφυαλγία, υποσμία κ.α.

Για την τεκμηρίωση της διάγνωσης εφαρμόζονται, βάσει πρωτοκόλλου, αρκετές δοκιμασίες όπως, ντοπαμινεργική πρόκληση, MRI εγκεφάλου, SPECT DatScan, διακρανιακό u/s, δοκιμασίες ΑΝΣ, ουροδυναμικός έλεγχος, ΗΜΓ τα αποτελέσματα των οποίων τίθενται υπ’ όψη του Νευρολόγου ο οποίος σε συνάρτηση με το ιστορικό και την κλινική εικόνα θα θέσει τη σωστή διάγνωση.

Είναι όλα τα παρκινσονικά σύνδρομα ίδια; H απάντηση είναι όχι. Απαραίτητο είναι να διαγνωστεί από τον ιδιοπαθή τρόμο, τα επαυξημένα παρκινσονικά σύνδρομα, τον υδρέφαλο φυσιολογικής πίεσης, αρτηριοφλεβώδεις δυσπλασίες, τον αγγειακό παρκινσονισμό, τον φαρμακευτικό παρκινσονισμό ,τη νόσο Huntigton, ν.Wilson PKAN , όγκους, λοιμώξεις ΚΝΣ κ.ά. 

Η λεβοντόπα (βασικό φάρμακο για τον έλεγο των συμπτωμάτων) διασπάται από ένζυμα, δηλαδή την ντοπαδεκαρβοξυλάση, την κατεχολομεθυλοτρανσφεράση και την μονοαμινοξειδάση, με αποτέλεσμα την προβληματική απορρόφησή της και καθιστώντας δυσχερή τη δίοδό της στο κεντρικό νευρικό σύστημα, μέσω του αιματοεγκεφαλικού φραγμού. Η εξατομίκευση και η σταδιοποίηση της φαρμακευτικής αγωγής είναι αποκλειστική ευθύνη του ιατρού - νευρολόγου με εξειδίκευση στις κινητικές διαταραχές.

 

*Σμπιλίρης Μιχαήλ, Νευρολόγος συνεργάτης του doctoranytime.gr