Τα ζόμπι πρωταγωνιστούν σε πολλές ταινίες. Τα γυάλινα, παγωμένα μάτια τους στοιχειώνουν πολλά όνειρα και ο τρόπος που κινούνται και τρώνε ωμή σάρκα έχει εμπνεύσει τη λαϊκή σοφία, εξ'ού και η έκφραση "νιώθω σαν ζόμπι", που χρησιμοποιείται ευρέως. Η ζωή των ζόμπι έχει ιντριγκάρει τη φαντασία πολλών συγγραφέων και σκηνοθετών, ήδη από το μακρινό 1500. Από τη «Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών» του 1968 έως την «Παράνοια» και τον «Παγκόσμιο Πόλεμο Ζ» του 2013, ταινίες, βιβλία και τηλεοπτικές σειρές έχουν αφιερώσει δεκαετίες σε αυτή την απειλή. Ε, τώρα, ήρθε η ώρα να γίνουν και αντικείμενο επιστημονικής έρευνας.

Η Tara Smith, αναπληρώτρια καθηγήτρια μικροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο Kent State στο Οχάιο των ΗΠΑ, δημοσίευσε μία ανάλυση, η οποία εξετάζει τις φανταστικές λοιμώξεις των ιών solanum, rage και trixie, σε μία προσπάθεια να προσελκύσει το ενδιαφέρον στην απειλή αληθινών νοσημάτων, τα οποία εύκολα θα μπορούσαν να εξαπλωθούν σε όλο τον πλανήτη. Αν και οι ιοί αυτοί είναι φανταστικοί, ο τρόπος με τον οποίο τους διαχειρίζονται οι «Αρχές» στις ταινίες, είναι ενδεικτικός των πεπερασμένων δυνατοτήτων των Αρχών του αληθινού κόσμου. Όλα τα στοιχεία - φανταστικά ή πραγματικά - συγκλίνουν πως «σε περίπτωση μαζικής επιδημίας, το ανθρώπινο είδος θα βρεθεί αντιμέτωπο με τον αφανισμό» γράφει η συγγραφέας της εν λόγω μελέτης, που αποτελεί "ζουμερό" θέμα συζήτησης στα επιστημονικά πηγαδάκια και όχι μόνο.

«Οι πιθανότητες επιβίωσης θα είναι αρχικώς λίγο υψηλότερες στις αραιοκατοικημένες περιοχές, αλλά σύντομα θα κατακλυσθούν (από μεγάλους πληθυσμούς) και θα έχουν την ίδια μοίραΤο Αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου & Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και άλλοι υγειονομικοί οργανισμοί έχουν εκδώσει λεπτομερείς οδηγούς, για τις προετοιμασίες που απαιτούνται, ώστε να είναι έτοιμη η ανθρωπότητα μπροστά σε μία πανδημίαΔυστυχώς οι περισσότερες χώρες παραμένουν απροετοίμαστες για μία καταστροφή αυτής της κλίμακας» λέει η Tara Smith.

Όπως εξηγεί, ναι, μεν, το άρθρο της «είναι γελοίο κατά βάση - ουδείς περιμένει στ’ αλήθεια μία επιδημία από ζόμπι - αλλά είναι εντελώς αληθές ότι εμφανίζονται διαρκώς νέοι, απειλητικοί ιοί»Μερικοί από αυτούς, που μας απασχόλησαν την τελευταία δεκαετία, είναι «ο MERS, ο Zika, ο Chikungunya, ο Hendra, ο Nipah, η πανδημική γρίπη (από τον ιό Η1Ν1 το 2009), άλλες νέες γρίπες και, βεβαίως, η επιδημία του ιού Έμπολα, που εξακολουθεί να υπάρχει στη Γουϊνέα και στη Λιβερία (αν και νέα κρούσματα εμφανίζονται επιτέλους με το σταγονόμετρο).

Ποια παθογόνα θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό; Το βακτήριο της Μαύρης Πανώλους (το yersinia pestis), ο παρασιτικός μύκητας cordyceps (έχει την ικανότητα να εισβάλει στον οργανισμό εντόμων, χειραγωγώντας και ελέγχοντας το μυαλό τους και να αναγεννιέται μέσα από το νεκρό τους σώμα) και το μεταλλαγμένο prion (είναιη παθολογική πρωτεΐνη που ευθύνεται για τη νόσο Κρόιτσφελντ - Γιάκομπ).

Τρομολαγνικά σενάρια ή μια προειδοποίηση; Ό,τι και νά'ναι, η μελέτη έχει σοβαρή επιστημονική βάση, αλλιώς δεν θα δημοσιευόταν σε τόσο έγκυρο περιοδικό, παρόλο που, κατά παράδοση, το εορταστικό τεύχος κάθε χρόνο φημίζεται για τα ιδιαίτερα, περίεργα θέματά του.