Ερευνητές από το τμήμα Κλινικής Επιδημιολογίας του Πανεπιστήμιου Leiden στην Ολλανδία, με επικεφαλής τον καθηγητή Frits R Rosendaal, θέλησαν να διαπιστώσουν τι συμβαίνει στον οργανισμό μας, ποιος είναι ο βιολογικός μηχανισμός που παίρνει μπροστά, όταν βλέπουμε ταινίες τρόμου. Τα ευρήματά τους δημοσιεύονται στη "γιορτινή" έκδοση του British Medical Journal (BMJ).

Εξέτασαν τις περιπτώσεις 24 υγιών και νεαρών ενηλίκων κάτω των 30 χρόνων. Τους χώρισαν σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα παρακολούθησε μια ταινία τρόμου και μετά από μια εβδομάδα μια εκπαιδευτική ταινία και η δεύτερη ομάδα παρακολούθησε τις ίδιες ταινίες με αντίστροφη σειρά. Δεκαπέντε λεπτά πριν από και μετά από κάθε ταινία, οι ερευνητές πήραν δείγματα αίματος από τους εθελοντές και τα ανέλυσαν ως προς την πηκτικότητά τους.

Διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές ήταν πολύ πιο πιθανό να έχουν αυξημένα επίπεδα μιας πρωτεΐνης, που ονομάζεται πηκτικός παράγοντας VII, μετά τις ταινίες τρόμου, παρά μετά την εκπαιδευτική ταινία.

Από την άλλη πλευρά, καμία από τις δύο ταινίες δεν είχε επίδραση στα επίπεδα των άλλων πρωτεϊνών, που σχηματίζουν θρόμβους στο αίμα. Αυτό υποδηλώνει, όπως εξηγούν οι Ολλανδοί ειδικοί, ότι, αν και ο φόβος από τις ταινίες τρόμου (ή από κάποιο άλλο ερέθισμα) μπορεί να προκαλέσει πήξη του αίματος, δεν οδηγεί στο σχηματισμό θρόμβων στο αίμα και άρα σε μια πιθανή καρδιακή ανακοπή.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής ερευνητή, η πήξη του αίματος, ως ανταπόκριση του οργανισμού σε κάποιο ερέθισμα, που του προκαλεί μεγάλο φόβο, θα μπορούσε να είναι ένα σημαντικό εξελικτικό πλεονέκτημα, διότι προετοιμάζει το σώμα για την απώλεια αίματος κατά τη διάρκεια τυχόν επικινδύνων καταστάσεων που συμβαίνουν στη ζωή.

Πάντως, καλού κακού, οι επιστήμονες συνιστούν να μείνουμε μακριά από ταινίες τρόμου, μέρες που είναι, για να χαρούμε τα Χριστούγεννα χωρίς την απειλή θρομβώσεων.