Κάθε μία από αυτές τις ασθένειες έχει τη δική της γενετική αιτία και απαιτεί ξεχωριστή θεραπεία, σύμφωνα με τη νέα μελέτη.

Περίπου 8,800 άνθρωποι διαγιγνώσονται με καρκίνο παγκρέατος κάθε χρόνο στη Βρετανία και μόλις το 20% από αυτούς ζει πάνω από έναν χρόνο, από όταν έγινε η διάγνωση. Λιγότερο από 5% των ασθενών ζει πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση και μόλις 1% ζει δέκα χρόνια μετά. Τη μελέτη έκαναν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης, αφού μελέτησαν 456 ασθενείς και είδαν ότι παρόλο που οι όγκοι που εξέτασαν έμοιαζαν ίδιοι, υπήρχαν 32 μεταλλαγμένα γονίδια, που επανεμφανίζονταν συνεχώς και τα οποία εμπλέκονταν σε δέκα διαφορετικούς μοριακούς μηχανισμούς.

Η ανάλυση της έκφρασης αυτών των γονιδίων βοήθησε τους επιστήμονες να ταξινομήσουν τους παγκρεατικούς καρκίνους σε τέσσερις ομάδες: στα πλακώδη καρκινώματα, στους προγονικούς όγκους, τους ανοσογονικούς καρκίνους και τους όγκους ADEX, που αποτελούν υπότυπο των προγονικών. Οι όγκοι αυτοί είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, ώστε, για παράδειγμα, η μέση επιβίωση από τη στιγμή της διάγνωσης με πλακώδες καρκίνωμα ήταν μόλις τέσσερις μήνες, ενώ με τα άλλα είδη ήταν σχεδόν διπλάσια. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η ταξινόμησή τους μπορεί να κάνει τη διαφορά στην αντιμετώπιση του παγκρεατικού καρκίνου.

Ο επικεφαλής ερευνητής, καθηγητής Sean Grimmond δήλωσε ότι υπάρχουν ήδη ή είναι σε φάση ανάπτυξης φάρμακα, τα οποία στοχεύουν στον "κατεστραμμένο μηχανισμό", που ευθύνεται για την εμφάνισης του καρκίνου στο πάγκρεας. «Ορισμένοι μηχανισμοί, λ.χ., συνήθως εμπλέκονται στον καρκίνο του παχέος εντέρου ή στην λευχαιμία και τα φάρμακα που επινοήθηκαν γι’ αυτούς, ήδη, δοκιμάζονται με εκπληκτικά αποτελέσματα σε ανθρώπους, επομένως θα μπορούσαν κάλλιστα να δοκιμαστούν και σε πάσχοντες από παγκρεατικό καρκίνο».

Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι η εξατομίκευση της θεραπείας, ανάλογα με το είδος του παγκρεατικού όγκου, θα βελτιώσει σημαντικά την πρόγνωση για τους ασθενείς. Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature.