Και να, που έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε για σπέρμα "του σωλήνα"!

Το σημαντικό επίτευγμα στο πεδίο της αναπαραγωγικής βιολογίας και της αναγεννητικής ιατρικής, εφόσον επαναληφθεί και σε ανθρώπους, μπορεί να ανοίξει τον δρόμο σε νέες θεραπείες για την υπογονιμότητα, η οποία προκαλείται από αντικαρκινικές θεραπείες, λοιμώξεις ή από εκ γενετής προβλήματα. Πρόκειται για μια έρευνα - σταθμό στην τεχνολογία της γονιμότητας, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εντελώς νέες θεραπείες.

Οι ερευνητές πήραν βλαστικά κύτταρα ποντικού και τα μετέτρεψαν σε πρωτόγονες σπέρμα, για να γονιμοποιήσουν ένα ωάριο ποντικού και να παράγουν υγιή νεογνά. Η έρευνα δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Cell και στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Οι επιστήμονες του Ινστιτούτου Ζωολογίας της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, με επικεφαλής τον καθηγητή Xiao-Yang Zhao του Τμήματος Αναπτυξιακής Βιολογίας της Σχολής Ιατρικών Επιστημών του Νοτίου Ιατρικού Πανεπιστημίου στη Γκουανκτζού, εξήγησαν ότι η δημιουργία σπερματοζωαρίων στους όρχεις είναι από τις πιο πολύπλοκες βιολογικές διαδικασίες στο σώμα και στα περισσότερα θηλαστικά απαιτεί πάνω από ένα μήνα.

Οι Κινέζοι δεν δημιούργησαν τα ώριμα επιμήκη σπερματοζώαρια (με το κεφάλι και την γνώριμη ουρά), αλλά ένα προστάδιό τους, τις στρογγυλές σπερματίδες, που δεν μπορούν να κολυμπήσουν. Όμως είχαν υποστεί την αναγκαία κυτταρική διαίρεση (μείωση) και είχαν τις κατάλληλες γενετικές πληροφορίες, έτσι ήταν δυνατό να εισαχθούν με επιτυχία στα ωάρια μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησηςΘα ακολουθήσουν πειράματα σε μεγαλύτερα ζώα (πιθήκους), αλλά προτού ξεκινήσουν δοκιμές σε ανθρώπους, πρέπειλυθούν ηθικά ζητήματα και να αποκλεισθούν οι πιθανοί κίνδυνοι. Ένα άλλο πρόβλημα που πρέπει να ξεπεραστεί, είναι ότι οι ενήλικες δεν έχουν εμβρυικά κύτταρα, ώστε να χρησιμεύσουν ως πρώτη ύλη για τα εργαστηριακά σπερματοζωάρια. Μία εναλλακτική λύση θα ήταν, αντί εμβρυικών, η χρήση δερματικών κυττάρων, που θα αναπρογραμματισθούν για να γίνουν πολυδύναμα εμβρυικού τύπου κύτταρα.

Η υπογονιμότητα αφορά περίπου στο 15% των ζευγαριών - στο ένα τρίτο των περιπτώσεων ευθύνεται κυρίως ο άνδρας, στο άλλο ένα τρίτο η γυναίκα.