Άλλη μια πολλά υποσχόμενη θεραπεία για την πολλαπλή σκλήρυνση, από την οποία πάσχουν 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως - περίπου 12.000 ζουν στην Ελλάδα - είναι, πλέον, διαθέσιμη και στη χώρα μας.

Αυτή τη φορά η νέα ενέσιμη θεραπεία προορίζεται για όσους έχουν υποτροπιάζουσα - διαλείπουσα πολλαπλή σκλήρυνση (RRMS), που είναι και η πιο συχνή μορφή της νόσου. Μάλιστα, πέρα από τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα των κλινικών μελετών, φαίνεται ότι το νέο φάρμακο θα βοηθήσει στη συμμόρφωση των ασθενών, καθώς θα χορηγείται μία φορά ανά δύο εβδομάδες - μιλάμε, δηλαδή, για 26 ενέσεις τον χρόνο.

Όπως τόνισαν καθηγητές νευρολογίας σε συνέντευξη τύπου, για την παρουσίαση της πεγκυλιωμένης ιντερφερόνης βήτα-1α, η πολλαπλή σκλήρυνση (αλλιώς σκλήρυνση κατά πλάκας) είναι μια πάθηση, κατά την οποία οι ασθενείς οφείλουν να παίρνουν θεραπεία έχουν δεν έχουν συμπτώματα, έχουν δεν έχουν εξάρσεις κι υποτροπές, γεγονός που σε πολλές περιπτώσεις τους κουράζει, τους κάνει να δυσανασχετούν και, τελικά, να παρατάνε τη θεραπεία, με πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην περαιτέρω πορεία τους.

πολλαπλή σκλήρυνση διαγιγνώσκεται, ως επί το πλείστον, σε νέους ανθρώπους, ηλικίας από 20 έως 40 χρόνων και είναι 2-3 φορές συχνότερη στις γυναίκες. Η θεραπεία στοχεύει στην αντιμετώπιση όλων των παραμέτρων: αναπηρία, υποτροπές, φλεγμονή, ατροφία, γνωσιακή λειτουργία, βάδιση" υπογράμμισε ο καθηγητής νευρολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών Παναγιώτης Παπαθανασόπουλος, διευθυντής νευρολογικής κλινικής ΠΓΝΠ. "Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα, που έχει επιδείξει η πεγκιντερφερόνη βήτα-1α, σε συνδυασμό με το λιγότερο συχνό δοσολογικό σχήμα, προσδίδει στον ασθενή ελευθερία και ανεξαρτησία να πραγματοποιεί τις επαγγελματικές και λοιπές δραστηριότητές του, καθώς θα ασχολείται μόνο δυο φορές τον μήνα με τη θεραπεία του".

Ο καθηγητής νευρολογίας του ΑΠΘ, από τη Β' νευρολογική κλινική, Κέντρο Πολλαπλής Σκλήρυνσης, Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, Νικόλαος Γρηγοριάδης, χαρακτήρισε τη νόσο "απρόσκλητο επισκέπτη" που διαλύει την ποιότητα ζωής των ανθρώπων. "Η πολλαπλή σκλήρυνση μειώνει τη λειτουργικότητα, την κινητικότητα, επηρεάζει την επαγγελματική ζωή (50% δεν δουλεύει 10 χρόνια μετά τη διάγνωση), επηρεάζει την ομιλία και την όραση, τα γνωσιακά (μνήμη, ταχύτητα σκέψης, διαπροσωπικές σχέσεις, την κυστική και την εντερική λειτουργία, προκαλεί πόνο, κόπωση, σεξουαλική δυσλειτουργία κι έχει υψηλό κόστος περίθαλψης. Αξίζει, πάντως, να πούμε ότι το 70% των πασχόντων ζει μια σχεδόν φυσιολογική ζωή... Στην πολλαπλή σκλήρυνση μπλέκονται το ανοσιακό και το νευρικό σύστημα. Είναι τα μόνα συστήματα που έχουν μνήμη, γιαυτό σχετίζονται".

Η πρώτη ιντερφερόνη βήτα-1α κυκλοφόρησε το 1997. Το 2007 εγκρίθηκε η ναταλιζουμάμπη, το 2013 η φαμπιριδίνη, το 2015 ο φουμαρικός διμεθυλεστέρας (θεραπεία από του στόματος) και το 2016 η πεγκιντερφερόνη-βήτα1. Σε τροχιά ανάπτυξης είναι κι άλλα φάρμακα για την - κατά το δυνατόν - εξατομικευμένη αντιμετώπιση των ασθενών, που πάσχουν από τη νόσο "δακτυλικό αποτύπωμα".

Σύμφωνα με τους επιστήμονες το νέο φάρμακο, πέρα από το ότι δεν γίνεται με την κλασσική ένεση - που πολλές φορές δρα αποτρεπτικά - έχει το χαρακτηριστικό ότι μετατρέπει τις πρωτεΐνες σε νέα μόρια. Επιπλέον, με βάση τα δεδομένα των κλινικών μελετών, μειώνει τις υποτροπές κατά 36%, μειώνει τις αναπηρίες κατά 54%, μειώνει τις εστίες στον εγκέφαλο κατά 86% κι έχει τριπλάσια πιθανότητα ελευθερίας δραστηριότητας νόσου έναντι του εικονικού φαρμάκου (placebo).

"Η πεγκυλιωμένη ιντερφερόνη βήτα-1α αποτελεί μια πολύ σημαντική εξέλιξη της τελευταίας δεκαετίας στον τομέα των ιντερφερονών. Προσφέρει στους ασθενείς με πολλαπλή σκλήρυνση ισχυρή αποτελεσματικότητα, ένα προφίλ ασφάλειας αντίστοιχο του εδραιωμένου προφίλ ασφάλειας των ιντερφερονών και σημαντικά λιγότερες ενέσεις συγκριτικά με τις άλλες διαθέσιμες θεραπείες με ιντερφερόνη, με μια εύκολη στη χρήση συσκευή αυτοχορήγησης" κατέληξε ο κ. Γρηγοριάδης.