Σε παγκόσμιο επίπεδο, 1 στους 11 ανθρώπους έχει διαβήτη, με το 10% να είναι τύπου 1. Στην Ελλάδα περίπου 1.000.000 άνθρωποι έχουν διαβήτη, εκ των οποίων αρκετές δεκάδες χιλιάδες είναι τύπου 1, σύμφωνα με τον κ. Νεκτάριο Ταταβίλη, ειδικό γενικής οικογενειακής ιατρικής.

«Ο διαβήτης ΔΕΝ κολλάει. Στον διαβήτη τύπου 2, που συναντούμε συνηθέστερα σε ενήλικες, ενοχοποιείται η κληρονομικότητα, καθώς και  ο τρόπος ζωής, η παχυσαρκία, η έλλειψη άσκησης κτλ. Στον διαβήτη τύπου 1, που συνήθως εμφανίζεται σε παιδική – εφηβική ηλικία, έχουμε μια δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, με αποτέλεσμα την καταστροφή των κυττάρων, που παράγουν την απαραίτητη για τον οργανισμό μας ινσουλίνη, οπότε και εμφανίζεται ο ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης (αλλιώς τύπου 1)».

Εν έτει 2016, πάντως, εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος που δεν ξέρει βασικές πληροφορίες για τη νόσο. Ειδικά οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι ενημερωμένοι σωστά, καθώς πολλές φορές χρειάζεται να αντιμετωπίσουν περιστατικά παιδιών, που πρέπει να ελέγξουν τις τιμές τους ή που κάνουν υπογλυκαιμία.

Η Sanofi Ελλάδας, χρησιμοποιώντας τη λογοτεχνία και τη θεατρική έκφραση, ως εργαλεία ενημέρωσης, συμβάλλει με το βιβλίο «Ο Παντεσπάνιους κι εγώ - Tο Ημερολόγιο ενός παιδιού με σακχαρώδη διαβήτη» στην ενίσχυση της γνώσης, σχετικά με τις ανάγκες και την καθημερινότητα των παιδιών με διαβήτη τύπου 1. Απώτερος στόχος είναι να καλύψει το κενό ενημέρωσης της σχολικής κοινότητας για τη νόσο και να δημιουργήσει ένα ασφαλέστερο σχολικό περιβάλλον για τους ίδιους τους μαθητές.

Το νέο βιβλίο έχει «ταξιδέψει» και στα σχολεία της επικράτειας και οι περιπέτειες του ήρωά του, του 11χρονου Παύλου, μπορεί να διασκευαστούν θεατρικά από τους μαθητές.   

«Όποια προσπάθεια γίνεται, προκειμένου να ενημερωθεί το ευρύτερο κοινό, σχετικά με τον διαβήτη, είναι εξαιρετική. Η χώρα μας υπολείπεται σε ενημέρωση σχετικά με το θέμα. Έχω ακούσει εκπαιδευτικούς να φοβούνται να συνοδεύσουν σε εκδρομές παιδιά με διαβήτη και, φυσικά, έχω δει και ανθρώπους να ζητούν την ενημέρωση. Όπως και να’χει, είναι μια πολύ καλή προσπάθεια, που κοινωνικοποιεί τον διαβητικό και ενημερώνει την κοινωνία» λέει ο κ. Ταταβίλης και συνεχίζει:

«Την δεκαετία του ΄90 διαγνώστηκα με διαβήτη τύπου 1. Τότε πήγαινα Γυμνάσιο - νομίζω καταλαβαίνετε την ένταση των συναισθημάτων που προκύπτουν, όταν σου λένε πως θα κάνεις ενέσεις για πάντα. Στην επαρχιακή πόλη που μέναμε, δεν ξέραμε κανέναν που να έχει κάτι αντίστοιχο. Οι πληροφορίες, δυστυχώς, λίγες - άλλωστε είμασταν ακόμη στην προ-ίντερνετ εποχή. Παρολαυτά η καλή συνεργασία με τους θεράποντες γιατρούς, η συμμετοχή σε κατασκηνώσεις, όπου μετείχαν και παιδιά με διαβήτη και, φυσικά, η συμπαράσταση των γονιών μου, με βοήθησαν να ζω μια απόλυτα φυσιολογική ζωή, χωρίς να στερηθώ απολαύσεις και να ακυρώσω όνειρα. Όσον αφορά στο σχολείο, χρεάαστηκε να γίνει μια εκτενής ενημέρωση στους εκπαιδευτικούς, μιας και δεν γνώριζαν λεπτομέρειες σχετικά. Τελειώνοντας να σας συστηθώ. Λέγομαι Νεκτάριος. Μ’ αρέσει η ορειβασία, παίζω κιθάρα και δουλεύω ως γιατρός. Α, ναι! Έχω και διαβήτη από μικρός».