Νόσος "δακτυλικό αποτύπωμα" θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η οξεία μυελογενής λευχαιμία

Κάθε ασθενής με λευχαιμία έχει διαφορετικό γενετικό και κλινικό προφίλ. Και αυτές οι διαφορές είναι που αιτιολογούν γιατί ποικίλλει η έκβαση της ασθένειας. Οι επιστήμονες, λοιπόν, ανακάλυψαν ότι η οξεία μυελογενής λευχαιμία είναι έντεκα νόσοι. Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο New England Journal of Medicine. 

Οι ερευνητές του Βρετανικού Ινστιτούτου Wellcome Trust Sanger και του Αντικαρκινικού Κέντρου Memorial Sloan Kettering της Νέας Υόρκης μελέτησαν γενετικά 1.540 ασθενείς, εστιάζοντας σε πάνω από 100 γονίδια. που προκαλούν λευχαιμία. Παρόλο που μεταξύ τους οι 11 νόσοι έχουν κοινά χαρακτηριστικά, οι περισσότεροι ασθενείς εμφανίζουν ένα σαφώς διακριτό και μοναδικό συνδυασμό γενετικών μεταλλάξεων, που ευθύνεται για τη λευχαιμία. Ανάλογα με το «προφίλ» κάθε ασθενούς, οι επιστήμονες μπορούν, πλέον, να προβλέψουν καλύτερα κατά πόσο θα θεραπευθεί με τις υπάρχουσες θεραπείες. Ανοίγει, έτσι, ο δρόμος για την ευρύτερη χρήση των γενετικών τεστ στην κλινική πρακτική.

 Η οξεία μυελογενής λευχαιμία είναι ένας επιθετικός καρκίνος του αίματος, που εμφανίζεται στα κύτταρα του μυελού των οστών, πλήττει ανθρώπους όλων των ηλικιών και συχνά απαιτεί μήνες εντατικής χημειοθεραπείας σε νοσοκομείο. Κάθε μέρα ο άνθρωπος παράγει περίπου δέκα δισεκατομμύρια νέα κύτταρα αίματος. Η όλη διαδικασία ελέγχεται από γονίδια και αν σε κάποια από αυτά υπάρξουν λάθη, τότε τα κύτταρα γίνονται καρκινικά. Παγκοσμίως πάνω από 350.000 άνθρωποι εκτιμάται ότι πάσχουν από ΟΜΛ.

«Μπορεί δύο ασθενείς να φαίνεται στο μικροσκόπιο ότι έχουν την ίδια λευχαιμία, όμως σε γενετικό επίπεδο υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις δύο λευχαιμίες. Αυτό εξηγεί γιατί ο ένας ασθενής θα θεραπευθεί και ο άλλος όχι, παρόλο που κάνουν την ίδια θεραπεία. Δείξαμε ότι η ΟΜΛ είναι, τελικά, ένας όρος - ομπρέλα για τουλάχιστον 11 διαφορετικούς τύπους λευχαιμίας» δήλωσε ο ερευνητής Δρ Πίτερ Κάμπελ.

Η επικεφαλής ερευνήτρια δήλωσε σχετικά: «Η λευχαιμία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα με άσχημη έκβαση για τους περισσότερους ασθενείς. Συνδυάσαμε λεπτομερή γενετική ανάλυση με πληροφορίες για την υγεία των ασθενών, προκειμένου να κατανοήσουμε τις θεμελιώδεις αιτίες της ΟΜΛ. Για πρώτη φορά ξεδιαλύναμε τη γενετική πολυπλοκότητα, που παρατηρείται στα περισσότερα γονιδιώματα με καρκίνο ΟΜΛ και διακρίναμε διαφορετικά εξελικτικά "μονοπάτια", που όλα οδηγούν στην ΟΜΛ. Κατανοώντας αυτά τα μονοάτια, μπορούμε να αναπτύξουμε πιο κατάλληλες θεραπείες για κάθε ξεχωριστό ασθενή με ΟΜΛ. Ήδη επεκτείνουμε αυτού του είδους την έρευνα και σε άλλες λευχαιμίες».

 

Β.Κ.