Ξεκινήσαμε με την πλειοψηφική βούλησή μας ως Δούρειο Ίππο, να γράψουμε μια σύγχρονη Ιλιάδα στην Ευρώπη προβάλλοντας την αλληλεγγύη των λαών και την ευημερία των κοινωνιών σε αντιδιαστολή με την αλληλεγγύη των Τραπεζών και την ευημερία των μακροοικονομικών. Ξεμείναμε όμως με την Οδύσσεια της επιστροφής στην σκληρή λιτότητα.

Στην Υγεία, μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης, δηλαδή rebate, claw back και θεραπευτικών - διαγνωστικών πρωτοκόλλων, τα τεχνικά κλιμάκια επιβάλουν εξορθολογισμούς μέσω μειώσεων τιμών τόσο στα φάρμακα όσο και στις διαγνωστικές εξετάσεις.  

Η ελεύθερη και καθολική πρόσβαση στην ΠΦΥ, χωρίς επιπλέον επιβάρυνση, φαντάζει πλέον ως όνειρο. Γιατί στην αναμενόμενη λύση που θα επιχειρηθεί, φαινομενικά, το κόστος δεν θα μεταφέρεται άμεσα στον πολίτη.

Προκύπτει όμως αναντίρρητα, ένα χρηματοδοτικό κενό μεταξύ κλειστού προϋπολογισμού και πραγματικών αναγκών στην ΠΦΥ. Θα πρέπει λοιπόν επαγωγικά, να μεγαλώσει η έμμεση συμμετοχή του πολίτη, του Ιατρού, των μονάδων Υγείας, Οργανισμών, κτλ... 

Έμμεση συμμετοχή του πολίτη, επιτυγχάνεται είτε μέσω της φορολογίας (εισοδήματος, προϊόντων, κα..) είτε μέσω αύξησης κρατήσεων υπέρ υγείας, είτε με κάποιο τρόπο υποχρέωσης στην ιδιωτική ασφάλιση.

Έμμεση συμμετοχή του Ιατρού, των μονάδων υγείας και των Οργανισμών επιτυγχάνεται με υποκοστολογίσεις και οριζόντια, επί του τζίρου, μέτρα, όπως rebate ή/και clawback

Θα συνεχίσουμε λοιπόν να έχουμε στην μεγάλη τους πλειοψηφία (60%+), συναλλαγές μηδενικής αξίας μεταξύ πολιτών και παρόχων, όπου η ιδιωτική συμμετοχή που υπήρχε σήμερα (30%+) και οι αυξημένες ανάγκες κάλυψης νέων ομάδων, όπως οι ανασφάλιστοι και οι μετανάστες θα καλύπτονται από έμμεση ιδιωτική συμμετοχή.

Αφού αναγνωρίσαμε λοιπόν τι θα γίνει, μπορούμε τώρα να "σφαχτούμε" με την ησυχία μας. Άλλωστε είναι ένα χόμπι που σαν λαός δείχνουμε, διαχρονικά, μια ασυνήθιστα μεγάλη έφεση. Το "εμείς τα λέγαμε", "κι εσείς τι κάνατε", "εμείς προσπαθήσαμε", "εσείς μας καταστρέψατε" είναι μεταξύ άλλων, εκφράσεις που κάποιοι θα εκτοξεύουν κατά ριπάς για να δικαιολογηθούν, κάποιοι για να κατηγορήσουν και κάποιοι για λόγους ματαιόδοξης κομπορρημοσύνης. Κι έτσι, το Πάσχα στους Βροντάδες της Χίου θα μοιάζει μπροστά στις αντιδράσεις των μεν και των δε, σαν  πάρτι δημοτικού με στρακαστρούκες. Και οι μέρες και οι μήνες θα κυλούν και θα παίρνονται άλλοτε μέτρα πρόσκαιρου ψηφοθηρικού εντυπωσιασμού και άλλοτε πυρόσβεσης της αναζωπυρωμένης υπέρβασης του εκάστοτε προϋπολογισμού. 

Μπορούμε από την άλλη, να κάνουμε για πρώτη φορά την έκπληξη! 

Μπορούμε για πρώτη φορά να δοκιμάσουμε μια διαφορετική προσέγγιση. 

Ο υπολογισμός γίνεται ως εξής:

Παίρνεις λοιπόν αρχικά, τις ανάγκες για υπηρεσίες και προϊόντα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Κατά προσέγγιση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο μέσος όρος των αναγκών στην ΕΕ (εξυπνάδα…). 

Βλέπεις βάσει κρατικού προϋπολογισμού, δημόσιας ασφάλισης και υποχρεώσεων που έχεις αναλάβει μέσω μνημονίων, τι μπορείς να διαθέσεις σαν κράτος, μεσοπρόθεσμα (3-5 χρόνια).

Φωνάζεις τους συμπαίκτες σου στο παιχνίδι αυτό (δεν είναι αντίπαλοι σου), δηλαδή Ιατρούς, Μονάδες Υγείας, Ιδιωτικές Ασφαλιστικές, Φαρμακευτικούς Οργανισμούς, κτλ.. και τους λες ‘‘κύριοι αυτό είναι το χρηματοδοτικό κενό που προκύπτει ανά έτος’’. 

Συμφωνείτε το βάρος που πρέπει ο καθένας να επωμισθεί. Εκείνοι επιστρέφουν ο καθένας στον κλάδο του και ανακοινώνουν τους κανόνες του παιχνιδιού για το επόμενο διάστημα.

Με σταθερούς κανόνες, όσο δύσκολοι και εάν είναι αυτοί  (κανείς άλλωστε δεν ευελπιστεί σε περίοδο παχιών αγελάδων), χωρίς αιφνιδιασμούς αναδρομικής ισχύος, θα μπορέσει και ο κάθε κλάδος ξεχωριστά να αναδιοργανωθεί σε σχηματισμούς και συνεργασίες που θα του προσφέρουν το περιβάλλον, στο οποίο θα μπορεί να διασφαλίσει την βιωσιμότητά του.

Όχι με το μάτι του Κύκλωπα, αλλά με μια ματιά ρεαλισμού. 

Με την προϋπόθεση ότι αυτή η βιωσιμότητα είναι επιθυμητή, αλλά και ότι αποτελεί ειλημμένη απόφαση όλων των πολιτικών δυνάμεων να μην διογκωθεί περαιτέρω η ανεργία και η εξαθλίωση, τότε η περιγραφόμενη τακτική αντιμετώπισης των αναγκών για ποιοτικές υπηρεσίες ΠΦΥ, είναι μονόδρομος.

Εύκολο δεν το λες. Τίμιο, Λογικό και Λειτουργικό όμως είναι αδιαπραγμάτευτα! Έτσι μόνο, μπορούμε να "σκοτώσουμε" στο τέλος τους "μνηστήρες". 

Προϋπόθεση είναι να αποτινάξουμε πρακτικές του παρελθόντος, να αλλάξουμε πολιτικά ήθη και λογικές που αποδεδειγμένα έχουν αποτύχει, να μην ξεχνάμε να θυμόμαστε τι μας οδήγησε εδώ, έως σήμερα. Δεν πρέπει το όποιο σκληρό μνημόνιο για λειτουργήσει ως  κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Το διακύβευμα της Υγείας του λαού είναι πολύ σημαντικό για να αναλωθούμε σε πολιτικές κοκορομαχίες και ψευδοκατασκευάσματα δικαιολόγησης αποτυχημένων  πολιτικών προσώπων και έργων. 

Κάθε μέρα μπορεί να είναι η Νέα Μέρα. Η ευκαιρία υπάρχει. Αν υπάρχει και η βούληση,  αρκεί να είναι ειλικρινής και ανιδιοτελής, μένει να παρθεί η πολυπόθητη απόφαση!

Άρχοντες’ του τόπου, δεν υπάρχει Απρόσωπη Αριστερή και Δεξιά Υγεία…

Η Υγεία είναι Προσωπική και είναι Μία!

 

O κ. Νικόλαος Χ. Ιωσήφ, είναι Εμπορικός Διευθυντής του Συνεταιρισμού Εργαστηριακών Ιατρών Medisyn