Κανένα άλλο θέμα δεν αγγίζει τόσο τον πυρήνα της ηθικής, της φιλοσοφικής και της βιολογικής ύπαρξης του ατόμου όσο η «διαχείριση» του θανάτου ενός ανθρώπου, που πάσχει από ανίατη αρρώστια.

Η ευθανασία είναι ένας διεθνής όρος, που προέρχεται από τις Ελληνικές λέξεις «ευ» και «θάνατος». Δηλαδή ο ήρεμος και αξιοπρεπής θάνατος του ανθρώπου. Στη σημερινή εποχή η ευθανασία έχει την έννοια του ανώδυνου θανάτου, που στοχεύει να μην βασανίζονται οι ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ζωής τους ή σε μια επώδυνη μη αναστρέψιμη κατάσταση της υγείας τους. Ο γιατρός χορηγεί στον ασθενή τον κατάλληλο συνδυασμό φαρμακευτικών ουσιών, που έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο, ενώ στην ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία το φαρμακευτικό κοκτέιλ συνταγογραφείται από γιατρό, αλλά τα λαμβάνει μόνο του το άτομο. 

Η ευθανασία και η ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία νομιμοποιούνται σταδιακά στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ και στον Καναδά, αλλά ακόμη παραμένουν σπάνιες, σύμφωνα με διεθνή μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο JAMA. Επί του παρόντος η ευθανασία ή η ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι νόμιμες πράξεις στην Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, την Κολομβία και τον Καναδά (στο Κεμπεκ από το 2014 και στην υπόλοιπη χώρα από φέτος τον Ιούνιο). Επίσης νόμιμες θεωρούνται και στις ΗΠΑ, στις Πολιτείες Όρεγκον, Ουάσινγκτον, Μοντάνα, Βερμόντ και Καλιφόρνια. Και παρόλο που είναι ένα θέμα που διχάζει τις κοινωνίες, όλο και περισσότερες χώρες εξετάζουν τη νομιμοποίησή της, υπό προϋποθέσεις.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, με επικεφαλής τον Εζεκιήλ Εμάνουελ, επικεφαλής του Τμήματος Ιατρικής Ηθικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου, αξιολόγησαν τα διαθέσιμα στοιχεία και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, η κοινή γνώμη στη Δυτική Ευρώπη εμφανίζει αυξανόμενη υποστήριξη σε αυτές τις πρακτικές, ενώ το αντίθετο συμβαίνει στην Κεντρική και στην Ανατολική Ευρώπη. 

Οι επιστήμονες αναφέρουν πως έχει παρατηρηθεί ότι, όπου και όποτε μειώνεται το θρησκευτικό αίσθημα, η υποστήριξη στην ευθανασία αυξάνεται, ενώ ισχύει και το αντίστροφο. Στην Ολλανδία και στο Βέλγιο πάνω από ένας στους δύο γιατρούς έχει δεχτεί αιτήματα για ευθανασία ή για υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

Σε όσες χώρες ή πολιτείες η ευθανασία ή η ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι νόμιμες, το 0,3% έως 4,6% των θανάτων λαμβάνουν χώρα με αυτόν τον τρόπο. Ο μέσος άνθρωπος που επιλέγει αυτή τη λύση είναι λευκός, ηλικιωμένος και μορφωμένος. Ο σωματικός πόνος δεν αναφέρεται ως το βασικό κίνητρο του ασθενούς. Τα κύρια κίνητρα για την επιλογή αυτού του τρόπου θανάτου φαίνεται πως είναι ψυχολογικοί λόγοι, ο φόβος απώλειας της αυτονομίας, η αδυναμία απόλαυσης της καθημερινής ζωής και άλλες μορφές στρες.