Συμβαίνει και στους πιο επιδέξιους. Κάποια στιγμή κάτι φαγώσιμο πέφτει στο πάτωμα. Το δίλημμα είναι: το τρως ή το πετάς; Και άμα πρόκειται για φαγητό που προορίζεται για παιδί και, μάλιστα, μικρό, τι γίνεται;

Μέχρι τώρα οι περισσότεροι ακολουθούσαν τη θεωρία των πέντε δευτερολέπτων, ήσυχοι ότι πρόλαβαν τη μόλυνση του φαγητού από τα μικρόβια. Όμως η νέα Αμερικανική μελέτη έδειξε ότι ένα, μόλις, δευτερόλεπτο είναι αρκετό, για να μαζέψει βακτήρια το τρόφιμο που έχει πέσει στο πάτωμα. Και, εννοείται, όσο πιο πολύ δεν το μαζεύουμε, τα βακτήρια... κάνουν πάρτι.

Οι ερευνητές έκαναν το πείραμα σε τέσσερις διαφορετικές επιφάνειες: ανοξείδωτο ατσάλι, κεραμικό πλακάκι, ξύλο και χαλί. Χρησιμοποίησαν τέσσερα διαφορετικά φαγητά: καρπούζι, ψωμί, ψωμί με αλλειμμένο βούτυρο και κολλώδη γλυκά.

Κάλυψαν τις επιφάνειες με έναν μικροοργανισμό παρόμοιο με τη σαλμονέλα και τσέκαραν τι έγινε σε τέσσερις διαφορετικούς χρόνους, όταν έριξαν "κατά λάθος" τα φαγώσιμα: σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, σε πέντε δευτερόλεπτα, σε τριάντα δευτερόλεπτα και σε τριακόσια δευτερόλεπτα. Το καρπούζι μολύνθηκε περισσότερο από όλα, ενώ το χαλί μετέφερε τα λιγότερα μικρόβια. Η ανάπτυξη βακτηρίων ευνοείται από την υγρασία. Οπότε, όσο πιο υγρό το φαγητό, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος μεταφοράς μικροβίων.

Ο Donald Schaffner, καθηγητής τεχνολογίας τροφίμων στο Πανεπιστήμιο Rutgers στο New Jersey, επέμεινε: "Ο κανόνας των πέντε δευτερολέπτων είναι μια υπεραπλούστευση του τι, στ' αλήθεια, συμβαίνει, όταν τα βακτήρια μεταφέρονται από μια επιφάνεια στο φαγητό. Τα βακτήρια τα μολύνουν ακαριαία. Αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το θέμα, γιατί ο κόσμος πιστεύει ότι, εάν μαζέψει άμεσα ό,τι πέσει κάτω, είναι ασφαλές να το καταναλώσει, επειδή τα μικρόβια χρειάζονται χρόνο να το μολύνουν. Το θέμα μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι".

Πάντως υπάρχει και η άλλη άποψη, που λέει ότι είναι υγιές να τρώνε τα παιδιά κάτι που έπεσε στο πάτωμα του σπιτιού, γιατί έτσι αναπτύσσουν αντισώματα.