"Η ζωή είναι ωραία", "Τιτανικός", "Λίστα του Σίντλερ" και πολλά άλλα κινηματογραφικά αριστουργήματα, από το... βαρύ πυροβολικό του διεθνούς κινηματογράφου, μας φέρνουν αντιμέτωπους με τα συναισθήματά μας και δεν βαριόμαστε να τις βλέπουμε ξανά και ξανά, παρόλο που δεν έχουν "happy end" και ξεσπάμε σε ποταμούς δακρύων...

Επιπλέον αυτές οι ταινίες μας κάνουν να αντέχουμε τον πόνο, μέσα από τη διαδικασία απελευθέρωσης ενδορφινών - οι ενδορφίνες είναι χημικές ουσίες που αποτελούν ένα φυσικό "παυσίπονο" και παράλληλα ευνοούν τους κοινωνικούς δεσμούς, σύμφωνα με τη νέα Βρετανική επιστημονική έρευνα.

Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον καθηγητή εξελικτικής ψυχολογίας Ρόμπεν Ντάνμπαρ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Open Science" της Βασιλικής Εταιρείας επιστημών της Βρετανίας, σύμφωνα με το BBC, το ΑΠΕ και το "Science", μελέτησαν δύο ομάδες συνολικά 169 εθελοντών. Η μία ομάδα κλήθηκε να παρακολουθήσει τη δραματική ιστορία ενός άστεγου με τραγική παιδική ηλικία (σεξουαλική κακοποίηση, ναρκωτικά, φυλακή) και η άλλη ομάδα έβλεπε δύο μάλλον αδιάφορα ντοκιμαντέρ φυσικής ιστορίας.

Μια σειρά από τεστ, που έγιναν πριν από και μετά την παρακολούθηση των ταινιών, έδειξαν ότι, όσοι είχαν δει το δραματικό φιλμ, είχαν εκκρίνει περισσότερες ενδορφίνες και έτσι άντεχαν περισσότερο τον πόνο (μέση αύξηση αντοχής κατά 18%), ενώ αντίθετα όσοι είχαν δει τα ντοκιμαντέρ, εμφάνισαν μετά μικρότερη αντοχή στον πόνο (μέση μείωση σχεδόν 5%).

Επίσης οι πρώτοι ένιωθαν μεγαλύτερο συναισθηματικό δέσιμο με τους υπόλοιπους της ομάδας τους, σε σχέση με τους δεύτερους, παρόλο που η ψυχική τους διάθεση είχε επηρεαστεί αρνητικά περισσότερο, εξαιτίας της τραγικής ιστορίας που μόλις είχαν δει. Πάντως δεν συνέβη το ίδιο σε όλα τα μέλη της πρώτης ομάδας. Ορισμένοι που είχαν δει το δραματικό φιλμ, ούτε απέκτησαν μετά αυξημένη αντοχή στον πόνο, ούτε ένιωθαν πιο κοντά στους γύρω τους.

Στο πείραμα συμμετείχαν και φιλόλογοι, για να δουν σε ποιο βαθμό υπάρχει βιολογική βάση στην απόλαυση ενός καλού δραματικού βιβλίου. Και, όπως είπε η Δρ Σόφι Ντάνακ, ειδική στον Σέξπιρ, «η μελέτη δείχνει πως, όντως, μπορείς να "φτιαχτείς" με ενδορφίνες διαβάζοντας και έτσι να "χαθείς" μέσα στο βιβλίο».

Όπως είπε ο επικεφαλής ερευνητής, πιθανώς αυτό εξηγεί γιατί από τα πανάρχαια χρόνια, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, οι άνθρωποι τρελαίνονταν να κάθονται δίπλα-δίπλα και να ακούνε ιστορίες για θεούς και δαίμονες.