Σύμφωνα με τα ευρήματα Βελγικής μελέτης (Μάρτιος 2013 - Απρίλιος 2016), όσοι γεννιούνται με την τεχνική ενδοκυτταροπλασματικής σπερματέγχυσης (μικρογονιμοποίησης), έχουν μικρότερη γονιμότητα από τον μέσο όρο, πράγμα που δείχνει ότι τα προβλήματα υπογονιμότητας του πατέρα - κυρίως γενετικής αιτιολογίας - μπορούν να περάσουν στους απογόνους του (χωρίς, πάντως, αυτό να σημαίνει ότι φταίει η ίδια η εξωσωματική τεχνική γι' αυτό).

Ο επικεφαλής καθηγητής της εν λόγω έρευνας André Van Steirteghem και οι συνεργάτες του ανέκαθεν υποψιάζονταν ότι συνέβαινε αυτό, αλλά δεν μπορούσαν να το ψάξουν επισταμένως, λόγω της πολύ μικρής ηλικίας που βρίσκονταν τα αγόρια, που είχαν γεννηθεί χάρη σε αυτή τη μέθοδο.

Στην σπερματέγχυση, που αναπτύχθηκε στην αρχή της δεκαετίας του ΄90, ένα ποιοτικό σπερματοζωάριο επιλέγεται στο εργαστήριο και εισάγεται απευθείας στο ωάριο, το οποίο γονιμοποιεί. Η μέθοδος εφαρμόζεται σε άνδρες με λίγα σπερματοζωάρια, αφύσικου σχήματος ή με μικρή κινητικότητα.

Σε άλλες μεθόδους εξωσωματικής, περισσότερα σπερματοζωάρια αφήνονται να κολυμπήσουν προς ένα ωάριο, ώσπου κάποιο να καταφέρει να πετύχει τη γονιμοποίηση. Σε μερικές χώρες σχεδόν το 100% των εξωσωματικών γίνεται μέσω σπερματέγχυσης, ενώ σε άλλες χώρες η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται πολύ λιγότερο.

Οι ερευνητές του Ελευθέρου Πανεπιστημίου και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου των Βρυξελλών (όπου αναπτύχθηκε το 1992 η εν λόγω εξωσωματική τεχνική) έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Human Reproduction». Συνέκριναν την ποιότητα του σπέρματος 54 ανδρών ηλικίας 18 έως 22 ετών (η πρώτη γεννιά που είχε γεννηθεί με αυτή τη μέθοδο μεταξύ 1992-96), με το σπέρμα 57 άλλων ανδρών, που γεννήθηκαν χωρίς εξωσωματική.

Διαπιστώθηκε ότι οι άνδρες που είχαν γεννηθεί με σπερματέγχυση, είχαν σχεδόν τη μισή πυκνότητα σπερματοζωαρίων και πολύ μικρότερη κινητικότητα σπερματοζωαρίων, σε σχέση με όσους είχαν γεννηθεί με φυσική κύηση. Είχαν επίσης σχεδόν τριπλάσια πιθανότητα να έχουν συγκέντρωση σπερματοζωαρίων κάτω από το όριο του φυσιολογικού, που έχει ορίσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

"Τα ευρήματα δεν μας εξέπληξαν" είπε ο επικεφαλής ερευνητής.

"Οι επίδοξοι γονείς, που επέλεγαν να προχωρήσουν σε μικρογονιμοποίηση, ενημερώνονταν για το ενδεχόμενο οι γιοι τους να κληρονομήσουν το σπέρμα των πατέρων τους. Όμως αυτή η πληροφορία δεν τους απέτρεπε από το να προχωρήσουν στη σπερματέγχυση, γιατί, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά, αν κάτι τέτοιο συμβεί, η τεχνική θα μπορούσε να βοηθήσει και τα παιδιά τους να κάνουν κι εκείνοι παιδιά".