Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μια νέα διεθνής επιστημονική μελέτη, η οποία αξιολόγησε τις καριέρες και τις δημοσιεύσεις χιλιάδων επιστημόνων από όλο τον κόσμο, σε μια προσπάθεια να κάνει προβλέψεις για την επιδραστικότητα των ερευνητών και πώς αυτή κατανέμεται στη διάρκεια της ζωής τους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ουγγρο-αμερικανό φυσικό και ειδικό στα πολύπλοκα συστήματα Άλμπερτ-Λάζλο Μπαραμπάσι, καθηγητή του Κέντρου Επιστήμης των Δικτύων του Πανεπιστημίου της Κεντρικής Ευρώπης στη Βουδαπέστη και των αμερικανικών πανεπιστημίων Northeasten Βοστώνης και Χάρβαρντ, δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στο "Science".

Οι επιστήμονες ανέλυσαν σχεδόν 515.000 δημοσιεύσεις άνω των 10.000 επιστημόνων. Διαπίστωσαν ότι οι ανακαλύψεις, που είχαν την μεγαλύτερη απήχηση διεθνώς, σπάνια αφορούσαν στις πρώτες δημοσιεύσεις που έκανε ένας επιστήμονας. Από την άλλη, τα μεγαλύτερα «χιτ» είναι απολύτως τυχαία, δηλαδή η επιτυχία και η αναγνώριση μπορεί να έλθει ανά πάσα στιγμή, είτε στην ηλικία των 25, είτε των 55.

Προηγούμενες μελέτες πάνω στη δημιουργικότητα είχαν δώσει ενδείξεις πως οι μεγάλες ανακαλύψεις έρχονται νωρίς στην επιστημονική καριέρα κάποιου και ότι, όσο περνάει ο καιρός, η πιθανότητα διάκρισης μειώνεται γρήγορα, πιθανώς λόγω μειωμένων ικανοτήτων πλέον ή εξαιτίας επιβάρυνσης του ερευνητή, με πρόσθετα διοικητικά καθήκοντα, σε βάρος του καθαρά επιστημονικού έργου του.

Η νέα έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, όντως, οι περισσότεροι επιστήμονες και ερευνητές είναι πιο παραγωγικοί, όταν είναι πιο νέοι. Ο αριθμός των δημοσιεύσεων ανά έτος του μέσου επιστήμονα μειώνεται όσο περνάνε τα χρόνια. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι αντίστοιχα μειώνεται και η πιθανότητα ενός επιστήμονα να κάνει την μεγαλύτερη επιτυχία του όσο γερνάει.

«Οι επιστήμονες είμαστε τυχαίοι. Κάθε φορά που δημοσιεύουμε κάτι, έχουμε την ίδια πιθανότητα να κάνουμε την μεγαλύτερη επιτυχία μας» δήλωσε ο Μπαραμπάσι.

Κάτι αξιοσημείωτο που διαπίστωσε η μελέτη, είναι ότι - πέρα από την τύχη - η ποιότητα και η ικανότητα ενός επιστήμονα (περιλαμβάνει τη νοημοσύνη, τη δημιουργικότητα, την καινοτομία, την ομαδική εργασία, την επικοινωνιακή ικανότητα, τα κίνητρα, τη δεξιότητα στη συγγραφή κ.ά.) τείνει να μένει σταθερή διαχρονικά και δεν αλλάζει εύκολα, παρά την απόκτηση μεγαλύτερης εμπειρίας.