Σύμφωνα με στοιχεία επιστημονικών μελετών: «Ο χρόνιος πόνος αποτελεί πρόβλημα δημόσιας υγείας, καθώς αλλοιώνει την ποιότητα ζωής και έχει μεγάλο οικονομικό κόστος».

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) από το 1986 συνέστησε τη δημιουργία των Ειδικών Κέντρων Αντιμετώπισης του Πόνου. Το 2001 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Εταιριών Πόνου διακήρυξε ότι ο πόνος είναι νόσος και «ως νόσος έχει τα δικά της δικαιώματα».

Σε μελέτη που έγινε στην Ελλάδα  και συμμετείχαν 1260 πάσχοντες με χρόνιο πόνο, το  67,7% δεν γνώριζε την ύπαρξη και λειτουργία των Ιατρείων Πόνου.

Στην Αμερική  από χρόνιο πόνο πάσχουν 116 εκατομμύρια άνθρωποι και το κόστος αντιμετώπισης της νόσου κυμαίνεται από 560-630 δις δολάρια τον χρόνο. Αντίστοιχα στην Ευρώπη ένα στα  πέντε άτομα υποφέρει από χρόνιο πόνο. Από αυτά το 1/3 υποφέρει καθημερινά και 1/3 δεν μπορεί να αντέξει τον πόνο.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΠΟΥ, το 2030 ο πόνος θα επιβαρύνεται σημαντικά από τέσσερις ασθένειες :

1) Κατάθλιψη

2) Στεφανιαία νόσος

3) Εγκεφαλικά αγγειακά

4) Τροχαία ατυχήματα

«Ο πόνος είναι η δυσάρεστη συναισθηματική και αισθητηριακή εμπειρία, που συνδέεται με πραγματική ή πιθανή ιστική βλάβη» εξήγησε η κ Βαδαλούκα και πρόσθεσε ότι:

.Είναι η υπ’ αριθμόν πρώτη αιτία που οδηγεί τον ασθενή στην πρωτοβάθμια φροντίδα

.Αποτελεί το 5ο ζωτικό σημείο

Σύμφωνα με τους επιστήμονες ο πόνος διακρίνεται  σε:              

- Οξύ - που εμφανίζεται περιστασιακά και έχει διάρκεια μικρότερη από 3 μήνες - και σε χρόνιο, με συνεχή παρουσία και διάρκεια πάνω από 3 μήνες

Αναλύοντας τα χαρακτηριστικά του χρόνιου πόνου η κ Βαδαλούκα ανέφερε ότι «είναι μια ασθένεια που επιδρά στην ποιότητα της ζωής των ασθενών, επηρεάζει τη λειτουργικότητα, την ψυχοσύνθεση και την κοινωνική δραστηριότητα, ενώ μειώνει την παραγωγικότητα».

Διάγνωση και θεραπεία

Ο πόνος απαιτεί πολυδιάστατη αντιμετώπιση και η αποτελεσματική αντιμετώπισή του απαιτεί :

.Φαρμακοθεραπεία

.Ψυχολογική προσέγγιση

.Φυσιοθεραπευτικές Μέθοδοι Αποκατάστασης

.Αναισθησιολογική προσέγγιση

.Χειρουργική θεραπεία

.Νευροδιέγερση

.Εναλλακτικές θεραπείες

.Αλλαγή τρόπου ζωής

Όσον αφορά στις εναλλακτικές θεραπείες (φυσιοθεραπεία, βελονισμός, ρεφλεξολογία, σιάτσου) η κα Βαδαλούκα υπογράμμισε ότι λειτουργούν συμπληρωματικά, δεν αντικαθιστούν την κλασική ιατρική, αλλά δημιουργούν παράπλευρα οφέλη και βελτιώνουν τον πόνο.

Η μη αποτελεσματική αντιμετώπιση του πόνου, σύμφωνα με τους γιατρούς, οφείλεται σε θρησκευτικές και κοινωνικές προκαταλήψεις, σε οικονομικούς λόγους, αλλά και σε έλλειψη ενδιαφέροντος από τις κυβερνήσεις. Ένας, ακόμη, λόγος είναι η αποτυχία εκπαίδευσης γιατρών και λοιπών λειτουργών στον τομέα αυτό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα προκατάληψης είναι η μη χορήγηση οπιοειδών για την αντιμετώπιση του καρκινικού πόνου στην Ελλάδα. Κι αυτό γιατί πολλοί πιστεύουν ότι η αυτή η θεραπεία θα προκαλέσει εξάρτηση στον ασθενή, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

«Σε 25.000 ασθενείς που πήραν οπιοειδή για την αντιμετώπιση του καρκινικού πόνου, μόλις επτά άτομα παρουσίασαν εξάρτηση από τα φάρμακα» ανέφερε η κ Βαδαλούκα και κατέληξε: «Η θεραπεία του πόνου και η παρηγορική φροντίδα είναι δείκτης πολιτισμού ενός λαού  και κανείς δεν πρέπει να ζει και να πεθαίνει με πόνο».