Η σχέση με τον πατέρα είναι καταλυτική, όπως φαίνεται, για τη μελλοντική συμπεριφορά του παιδιού, είτε αγόρι είναι, είτε κορίτσι. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι μπαμπάδες ασχολούνται ενεργά με την ανατροφή των παιδιών τους. Τα φροντίζουν όσο είναι μωρά, αργότερα τα βοηθάνε στο διάβασμα, τα συνοδεύουν στις εξωσχολικές δραστηριότητες, παίζουν και μιλάνε μαζί τους...

Στην έρευνα συμμετείχαν 10.440 γονείς, οι οποίοι συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με το πόσο χρόνο αξιοποιούν με τα παιδιά τους, πώς είναι η συμπεριφορά των παιδιών, ποια είναι η ψυχική υγεία των ίδιων και των παιδιών τους, τι παρατηρούν στην ανάπτυξη των μικρών πρωταγωνιστών της ζωής τους. Αυτά, όταν τα παιδιά τους ήταν οκτώ μηνών. Παράλληλα αξιοποιήθηκαν δεδομένα για πάνω από 6.000 παιδιά, όταν ήταν μεταξύ 9 και 11 ετών.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι μπαμπάδες, που είχαν καλή συναισθηματική ανταπόκριση στα θέλω των παιδιών τους κι ένιωθαν σίγουροι για τις πράξεις τους ως γονείς, είχαν παιδιά με 28% λιγότερες πιθανότητες να έχουν προβλήματα συμπεριφοράς στη δύσκολη φάση προεφηβείας και εφηβείας.

Όπως εξήγησαν οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Oxford στην επιθεώρηση BMJ Open: "Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι οι ψυχολογικές και συναισθηματικές πτυχές της πατρικής συμπεριφοράς, στην φάση που ακόμη το παιδί τους είναι νήπιο, είναι ιδιαίτερα ισχυρές και επηρεάζουν τη μετέπειτα συμπεριφορά του παιδιού.

Αυτό είναι που παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο και όχι ο χρόνος που ασχολούνται με τη φροντίδα των μικρών ή οι δουλειές που έκαναν στο σπίτι. Το πώς οι νέοι μπαμπάδες βλέπουν εαυτούς ως γονείς, πόσο αξιολογούν την ανταπόκρισή τους σε αυτό τον νέο ρόλο, περισσότερο από την συμμετοχή τους στα πρακτικά ζητήματα ανατροφής, είναι αυτό που καθορίζει τη θετική, την καλή συμπεριφορά των παιδιών τους".

Η επιστημονική ομάδα, που έκανε τη μελέτη, εξήρε τη σημασία της συμμετοχής του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών, σε σχέση με τη στήριξη - πρακτική όσο και συναισθηματική - που παρέχεται στη μητέρα, που έχει έναν εξίσου, αν όχι πιο απαιτητικό ρόλο, σε συναισθηματικό, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο.

"Υπάρχουν αποδείξεις ότι η ενεργή ανάμιξη του πατέρα αμβλύνει τις επιπτώσεις παραγόντων, όπως η κατάθλιψη της μητέρας, που είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης προβληματικής συμπεριφοράς στο παιδί. Επιπλέον ένας μπαμπάς που συμμετέχει με χαρά και αυτοπεποίθηση στα γονεϊκά καθήκοντα, έχει μια δεμένη, χαρούμενη οικογένεια, κάτι που από μόνο του βοηθάει στη σωστή συναισθηματική ανάπτυξη των αυριανών ενηλίκων" κατέληξαν οι Βρετανοί ερευνητές.