Αυτό οφείλεται στο ότι τα μικροσκοπικά φύκια, που προσκολλώνται πάνω στα διάσπαρτα στις θάλασσες πλαστικά, όταν διασπώνται, αναδίδουν μια οσμή, που θυμίζει στα πουλιά το πλαγκτόν (κριλ), που συνήθως τρώνε.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Μάθιου Σαβόκα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ντέηβις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science Advances", ανέλυσαν στο εργαστήριό τους δείγματα από πλαστική ρύπανση και διαπίστωσαν ότι εκλύουν διμεθυλοσουλφίδιο (DMS). Είναι η ίδια χημική ουσία με χαρακτηριστική θειώδη οσμή, που παρακινεί πολλά θαλασσοπούλια να τρώνε πλαγκτόν.

Ο αριθμός των πλαστικών, που καταλήγουν στις θάλασσες του πλανήτη, αυξάνεται συνεχώς. Σύμφωνα με μια εκτίμηση που έκανε μια περσινή μελέτη, η ποσότητα πλαστικών, που κάθε χρόνο ρυπαίνει τη θάλασσα, είναι περίπου οκτώ εκατομμύρια τόνοι. Μια άλλη έρευνα το 2014 είχε εκτιμήσει ότι συνολικά στους ωκεανούς υπάρχουν τουλάχιστον 250 εκατoμμύρια τόνοι πλαστικών.
Ένα μεγάλος μέρος τους διασπάται σε μικρότερα κομμάτια (μικροπλαστικά), που τρώγονται από θαλάσσιους οργανισμούς και πουλιά. Με αυτό τον τρόπο, μέσω της τροφικής αλυσίδας, επιστρέφουν εν μέρει στους ανθρώπους.

Υπολογίζεται ότι το 90% των πουλιών, που πετάει πάνω από τις θάλασσες, έχει φάει πλαστικά σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Ορισμένα πουλιά, όπως τα άλμπατρος, δείχνουν μεγάλη προτίμηση στα πλαστικά. Έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι μερικές φορές τα πουλιά ταΐζουν πλαστικά και τα μικρά τους, καθώς τα θεωρούν τροφή. Όμως η είσοδος των πλαστικών στον οργανισμό τους μπορεί να προκαλέσει βλάβη στα εσωτερικά όργανα και να φράξει το έντερό τους.

Τα δύο συχνότερα είδη πλαστικού, που πετιούνται στις θάλασσες, είναι το πολυαιθυλένιο και το πολυπροπυλένιο. Οι ερευνητές ανέφεραν ότι στο μέλλον, προκειμένου να προστατεύονται καλύτερα τα πουλιά και τα ψάρια, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν πλαστικά, που, είτε να μην μαζεύουν πάνω τους φύκια τόσο εύκολα, είτε να διασπώνται πιο γρήγορα.