Δεν είναι σπάνιο ένα παιδί να παρουσιάζει ιδιοτροπίες ως προς το φαί, αναγκάζοντας τους γονείς του είτε να μαγειρεύουν μόνο τα αγαπημένα του φαγητά προκειμένου να μη μείνει νηστικό, είτε αλλάζοντας συνεχώς τις προτιμήσεις του. 

Πότε όμως οι ιδιοτροπίες αυτές δεν είναι απλά "νάζια" που ούτως ή άλλως είναι πολύ κοινά όσο τα παιδιά πλησιάζουν στη σχολική ηλικία, αλλά εκδήλωση μίας σοβαρότερης κατάστασης που ονομάζεται Αποφευκτική, Περιοριστική Κατανάλωση Τροφής (Avoidant Restrictive Food Intake Disorder, ARFID); 

Όπως αναφέρει στο ScienceNordic ο Ulf Wallin, Παιδοψυχίατρος και σύμβουλος στο Πανεπιστήμιο Lund της Σουηδίας, τα παιδιά που έχουν διαγνωσθεί με ARFID, συχνά τρώνε 10-15 είδη τροφίμων, συνήθως όλα του ιδίου χρώματος και πυκνότητας, ή γεύματα αποτελούμενα από το ίδιο βασικό υλικό.

Παράλληλα, η πλειονότητά τους θέλει να καταναλώνει μόνο υδατάνθρακες, όπως είναι το ψωμί, οι πατάτες, τα ρύζι και τα ζυμαρικά, γεύματα δηλαδή που δεν είναι ισορροπημένα και άρα ελλοχεύουν σημαντικούς κινδύνους για την υγεία και την ανάπτυξή τους, αφού στερούνται βασικών θρεπτικών συστατικών. 

Για ποιόν λόγο ωστόσο τα παιδιά απορρίπτουν τις υπόλοιπες τροφές; Αν και ουδείς μέχρι σήμερα έχει καταλήξει σε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα, σύμφωνα με τον Ulf Wallin ένας σημαντικός παράγοντας θα μπορούσε να είναι "η αυξημένη ευαισθησία στις μυρωδιές, στις γεύσεις και στη συνοχή των τροφίμων", ο οποίος μάλιστα δεν αποκλείεται να σχετίζεται κατά τον ίδιο και με γενετική προδιάθεση.

Σύμφωνα πάντως με μία έρευνα που εκπονήθηκε στην Ελβετία, το 3% όλων των παιδιών έχουν διαγνωσθεί με ARFID, με το ποσοστό αγοριών και κοριτσιών να μην διαφοροποιείται. Η διάγνωση, δε, έρχεται συνήθως όταν τα παιδιά παρουσιάζουν εμφανείς διατροφικές και ενεργειακές ελλείψεις ή ψυχολογικά προβλήματα, αν και η καταφραφή του φαινομένου είναι τόσο καινούργια που προς το παρόν δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες για επιτυχή θεραπεία. 

Συνύπαρξη με άλλες ψυχικές νόσους

Σύμφωνα με τον Wallin, ωστόσο, τα παιδιά με ARFID συχνά φαίνεται να έχουν διάφορες διαταραχές άγχους και κάποια από αυτά έχουν σημάδια αυτισμού, ενώ ενδέχεται να εμφανίσουν ανορεξία εξαιτίας της παρατεταμένης πείνας.

Η επιστημονική κοινότητα πάντως παραμένει διχασμένη γύρω από το θέμα και την αξιοπιστία της διάγνωσης της Αποφευκτικής, Περιοριστικής Κατανάλωση Τροφής. Όπως επισημαίνει μάλιστα ο Per Johansson, λέκτορας κλινικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Lund, "σχεδόν όλα τα παιδιά τρώνε επιλεκτικά για ένα διάστημα".

Σύμφωνα με τον ίδιο, η επιλεκτικότητα στο φαγηρό δεν είναι πρόβλημα, εκτός εάν επιμένει για μεγάλο διάστημα και εάν το παιδί σταδιακά αποκλείει ολοένα και περισσότερες τροφές. Διαφορετικά, είναι "μία φάση που περνά".