Το ότι ο κακός σχεδιασμός των πόλεων, με την έλλειψη χώρων πρασίνου και άθλησης, την μόλυνση και την ηχορρύπανση αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση μίας σειράς προβλημάτων υγείας, μεταξύ των οποίων η παχυσαρκία και τα καρδιαγγειακά νοσήματα, το γνωρίζαμε. Λιγότερο γνωστό ωστόσο είναι ότι οι υπεύθυνοι για τον σχεδιασμό των μεγαλουπόλεων μάλλον πρέπει να πάρουν...τη ευθύνη και για την αύξηση των προβλημάτων ψυχικής υγείας

Πρόσφατη έρευνα από το αμερικανικό Κέντρο Αστικού Σχεδιασμού και Ψυχικής Υγείας συσχετίζει μάλιστα την ζωή σε πόλεις με την πιθανότητα αυξημένου κινδύνου εμφάνισης κατάθλιψης, άγχους και γενικότερα κακής ψυχικής υγείας. Είναι ενδεικτικό άλλωστε πως σύμφωνα με τα ευρήματα του φορέα όσοι μένουν σε πόλεις έχουν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης σχιζοφρένειας, αλλά και αυξημένο κίνδυνο για αγχώδεις διαταραχές (21%), διαταραχές διάθεσης (39%) και κατάθλιψη (40%). 

Για ποιόν λόγο συμβαίνει αυτό; Μεταξύ των παραγόντων που έχουν "ενοχοποιηθεί" είναι το κακό φυσικό περιβάλλον των πόλεων, όπου συνυπάρχουν ζέστη, ηχορύπανση, φώτα και κοινωνική απομόνωση. Τα αυξημένα ποσοστά σχετίζονται επίσης με το γεγονός ότι άτομα με ψυχικές διαταραχές ενδεχομένως να μετοικούν προς τις πόλεις προκειμένου να τύχουν καλύτερης υγειονομικής περίθαλψης. 

Πιο συγκεκριμένα, ο έντονος φωτισμός, οι πολύβουοι δρόμοι και η φασαρία στις πόλεις έχει παρατηρηθεί ότι αυξάνει το γνωστικό φορτίο, καθώς όσο περισσότερες πληροφορίες συγκεντρώνονται στον εγκέφαλό μας, τόσο περισσότερο τείνουμε να νιώθουμε αγχωμένοι, κουρασμένοι, να μην μπορούμε να συγκεντρωθούμε και να έχουμε αϋπνίες. Σε αυτό εξάλλου συμβάλλουν, μεταξύ άλλων, και τα φώτα της πόλης το βράδυ, τα υψηλότερα επίπεδα θορύβου (από την κίνηση, τα εργοστάσια, τους γείτονες κα), οι υψηλότερες θερμοκρασίες και ο συνωστισμός. 

Αν και είναι δύσκολο να αντιστρέψουμε αυτό το γνωστικό φορτίο, οι ειδικοί προτείνουν τη δημιουργία σχεδιαστικών κατευθυντήριων οδηγιών (design guidelines), ώστε να διασφαλιστεί για παράδειγμα η εύκολη πρόσβαση όλων σε χώρους αναψυχής, όπως πάρκα και χώρους άθλησης, αλλά και καφέ και άλλα μέρη χαλάρωσης. 

Προς την ίδια κατεύθυνση, προτείνεται η δημιουργία κοινοτικών κήπων, όπου οι κάτοικοι της πόλης θα μπορούν όχι μόνο να φυτεύουν και να ασχολούνται με την κηπουρική, αλλά και να έρχονται πιο κοντά, επικοινωνόντας και χτίζοντας φιλικές σχέσεις. Με το "πρασίνισμα" της πόλης μπορεί επίσης να μειωθεί ο θόρυβος της πόλης, η ζέστη και το έντονο, ενοχλητικό φως.