Στο εργαστήριο των επιστημόνων βρίσκονται ήδη δύο νέες πειραματικές θεραπείες για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 1, την αυτοάνοση αυτή πάθηση που προκαλείται από την καταστροφή των β-κυττάρων του παγκρέατος που παράγουν ινσουλίνη, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η ρύθμιση του σακχάρου σε φυσιολογικά επίπεδα.

Το πρώτο υπό κλινική δοκιμή "όπλο" αφορά σε μία πρωτοποριακή ανοσοθεραπεία, η οποία ήδη έχει δοκιμασθεί σε μικρό αριθμό ασθενών στη Μεγάλη Βρετανία με επιτυχία. Στο πλαίσιο της μελέτης, 27 συμμετέχοντες με διεγνωσμένη την πάθηση ακολούθησαν θεραπεία 100 ημερών -κάνοντας έγχυση ενός πεπτιδίου προ-ινσουλίνης που μετατρέπεται σε κανονική ινσουλίνη- κάθε δύο ή τέσσερις εβδομάδες επί ένα εξάμηνο.

Αν η ανοσοθερεπία αποδειχθεί αποτελεσματική, αναφέρεται στο επιστημονικό περιοδικό Science Translational Medicine, οι γιατροί θα είναι σε θέση να εκπαιδεύουν το ανοσοποιητικό σύστημα των πασχόντων, ώστε να "καθυστερούν" την εξέλιξη της νόσου. Προς το παρόν όμως οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι είναι πολύ νωρίς για να είμαστε σίγουροι ότι μπορεί να αποτελέσει "τροχοπέδη" για τη νόσο.

"Αν όλα πάνε καλά, σε πέντε έως δέκα χρόνια μπορούμε να έχουμε ένα νέο φάρμακο" είπε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της έρευνας, Μάρκ Πίκμαν από το King's College, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι σε αυτή την περίπτωση θα έχουμε στα χέρια μας ένα σκεύασμα που θα χορηγείται όχι μόνο στα παιδιά που αρχίζουν να εμφανίζουν τη νόσο, καθώς και σε κάθε άνθρωπο με υψηλό γενετικό κίνδυνο για διαβήτη τύπου 1.

Την ίδια ώρα, σημαντική πρόοδος φαίνεται να συντελείται και στε ό,τι αφορά τις προσπάθειες καταπολέμησης της νόσου με εμφυτεύματα. Μάλιστα, η αμερικανική εταιρεία Viacyte πρόσφατα ανακοίνωσε ότι δύο ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 τοποθέτησαν εμφυτεύματα από εμβρυικά βλαστοκύτταρα (PEC-Direc) υποδόρια, στο ύψος του μπράτσου.

Όπως εξήγησαν οι ειδικοί, ρόλος των εμφυτευμάτων είναι με τη βοήθεια των κυττάρων τους, όταν αυξάνεται το σάκχαρο του αίματος, να αντικαθιστούν τα κατεστραμμένα κύτταρα του παγκρέατος και να απελευθερώνουν ινσουλίνη, την ορμόνη δηλαδή που συμβάλλει στη διατήρηση των φυσιολογικών επιπέδου σακχάρου στο αίμα.