Το Tai Chi φαίνεται ότι βοηθά σε τέσσερα χρόνια νοσήματα. Στον καρκίνο, στην οστεοαρθρίτιδα, στην καρδιακή ανεπάρκεια και στη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Πρόκειται για μια αρχαία κινεζική πρακτική, που χαρακτηρίζεται από αργές, απαλές και ρέουσες κινήσεις – που συνήθως μιμούνται κινήσεις ζώων - οι οποίες βελτιώνουν την αντοχή, την ισορροπία και την αναπνοή, διευκολύνοντας τη χαλάρωση του σώματος και του νου.

Τα αποτελέσματα της νέας μελέτης, με επικεφαλής την Dr Darlene Reid , από το Τμήμα Φυσικοθεραπείας του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στο Βανκούβερ, δημοσιεύθηκαν στο Βρετανικό περιοδικό αθλητιατρικής «British Journal of Sports Medicine». Οι ερευνητές αξιολόγησαν και συνέκριναν (μετα-ανάλυση) όλες τις έως τώρα δημοσιευμένες έρευνες (24 που αφορούσαν συνολικά σε 1.584 άτομα ηλικίας από 50 έως 75 ετών) σχετικά με το Tai Chi και τις επιπτώσεις του στη φυσική κατάσταση ενός ανθρώπου.

Η μέση διάρκεια των προγραμμάτων Tai Chi, που εξετάστηκαν, ήταν τρεις μήνες, με δύο έως τρεις συνεδρίες την εβδομάδα, διάρκειας περίπου μίας ώρας κάθε φορά. Η ανάλυση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Tai Chi οδηγεί σε βελτίωση - μερικές φορές, μάλιστα, σημαντική - στη σωματική κατάσταση και στη μυϊκή δύναμη. Όσοι κάνουν αυτή τη μορφή άσκησης, λένε οι δάσκαλοι της δημοφιλούς τεχνικής, μπορούν να περπατήσουν πιο γρήγορα και να σκύψουν καλύτερα, μειώνουν τον χρόνο που κάθονται ή σηκώνονται, νιώθουν λιγότερους πόνους οστεοαρθρίτιδας και, γενικά, έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής. Επίσης το βοηθιούνται και ορισμένοι ασθενείς με παθήσεις των πνευμόνων, της καρδιάς, ακόμη και με καρκίνο του μαστού.

Οι ξένοι ειδικοί επισημαίνουν ότι το Tai Chi όχι μόνο πρέπει να αξιοποιηθεί περισσότερο από όσους έχουν αρθριτικά για χρόνια, αλλά στο μέλλον θα μπορούσε να συνταγογραφείται, ιδίως από τους ορθοπαιδικούς, όπως και η φυσικοθεραπεία.

Περίπου ένας στους πέντε ενήλικες έχει κάποιας μορφής αρθρίτιδα (οι πιο πολλοί πριν από τα 65 τους). Δεν υπάρχει θεραπεία για την πάθηση, η οποία μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα, αν ο ασθενής δεν παραμένει σωματικά δραστήριος. Όμως η μεγάλη πλειονότητα των ασθενών δεν τηρεί αυτή τη συμβουλή και παραμένει αδρανής, κάτι που μπορεί να επιδεινώσει την κατάστασή τους.