Η ορομετατροπή μου έγινε την περίοδο που καταγράφηκε στη συλλογική συνείδηση σαν η έκρηξη της HIV λοίμωξης στους Χρήστες Ενδοβλέφιων Ναρκωτικών, στο κέντρο της Αθήνας, την περίοδο 2011-2013. Μέχρι εκείνη την περίοδο οι Μονάδες Ειδικών Λοιμώξεων υποδέχονταν ως επί το πλείστον gay άνδρες, που νοιάζονταν για την υγεία τους, είχαν περιποιημένη εμφάνιση και ήταν συνεννοήσιμοι. Κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό που επακολούθησε, δηλαδή την εισροή του πληθυσμού των χρηστών στα νοσοκομεία. Ούτε το νοσηλευτικό, ούτε το ιατρικό προσωπικό είχε, επίσης, κάποια ιδεά πώς να αντιμετωπίσει χρήστες.

Θυμάμαι την πρώτη μέρα που πήγα στη ΜΕΛ μου, τρομοκρατημένος και με υποδέχθηκε η μελλοντική γιατρός μου, όπου, ανάμεσα σε πολλά άλλα, μου ανακοίνωσε σε έναν τόνο σχεδόν πένθιμης σοβαρότητας: ''Κύριε Ατζέμη είστε εξαρτημένος, άρα συνειδησιακά διαταραγμένος. Η αντιρετροϊκή αγωγή θέλει πιστή τήρηση και συμμόρφωση. Εσύ θα κάψεις την αγωγή στην κατάσταση που είσαι. Θα πρέπει να κόψεις και να πας σε κάποιο πρόγραμμα. Από εκεί θα με πάρει τηλέφωνο ο υπεύθυνος και θα με διαβεβαιώσει ότι είσαι σε θέση να τηρήσεις την αγωγή σου''.

Έπαθα σοκ! Και πάνω από όλα συνειδητοποίησα την σοβαρότητα της κατάστασης για πρώτη φορά. Και την σημασία της τήρησης της αγωγής. 
Είχα, ήδη, βγει από μια κοινότητα, που εφάρμοζε το tough love στα μέλη της, και ο τρόπος της γιατρού μου θύμισε πολύ τους πρώην θεραπευτές μου, ειδικά από τη στιγμή που έκανα μια ταχύτατη υποτροπή στην επανένταξη. Αναρωτιόμουν, ανάμεσα σε πολλά άλλα, αν αυτό, τελικά, ήταν φροντίδα και αν θα έπιανε πάνω μου. Η αρχαία ελληνική λέξη θεραπεία σημαίνει φροντίδα, αντιμετώπιση. Αυτό μου πέρασε κάπως φευγαλέα από το μυαλό, όταν με χαμηλό ηθικό έφευγα από την μονάδα. 

Βρέθηκα σε μια δημόσια μονάδα απεξάρτησης, το18 Άνω, και μετά από έναν μήνα αποχής από τις ουσίες, ο επικεφαλής γιατρός του προγράμματος διαβεβαίωσε την λοιμωξιολόγο μου ότι είμαι σε θέση να ξεκινήσω φάρμακα. Έτσι κι έγινε, η ανταπόκριση του οργανισμού μου ήταν καλή και σε λίγο καιρό το ιϊκό μου φορτίο ήταν μη-ανιχνεύσιμο. Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πράγμα για ένα οροθετικό άτομο. Όπως, επίσης, πλέον ξέρουμε, μη ανιχνεύσιμο ιϊκό φορτίο σημαίνει και μη-μεταδοτικότητα. Στο παγκόσμιο συνέδριο γιά το AIDS, που παρακολούθησα στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής, τον Ιούλιο του 2016, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας PARTNER, όπου αποδεικνύεται ότι μη ανιχνεύσιμο ιϊκό φορτίο σημαίνει μη-μεταδοτικότητα του ιού.

Αυτό, χωρίς περαιτέρω ιατρικές λεπτομέρειες, μπορεί να γίνει το πιο αποτελεσματικό όπλο κατά του στίγματος, που βιώνει η κοινότητά μας. Το μη ανιχνεύσιμο ιϊκό φορτίο είναι ο πιο σημαντικός στόχος της αντιρετροϊκής αγωγής και ο βασικότερος κάθε οροθετικού. Από την ώρα που αποδεικνύεται επιστημονικά ότι σημαίνει και μη-μεταδοτικότητα, αλλάζει εντελώς τα πράγματα. Διεθνώς αυτό έγινε γνωστό ως U=U, δηλαδή Undetectable=Untransmissable. Και αυτό επιβεβαιώνεται συγκεκριμένα από διεθνείς οργανισμούς, όπως το USCDC (το Αμερικανικό ΚΕΕΛΠΝΟ).

Ελπίζω πραγματικά στην πράξη αυτό να γίνει ευρύτερα γνωστό και να πάψουμε να βιώνουμε όλα αυτά τα υποβιβαστικά καθημερινά τελετουργικά, που περικλείονται στην έννοια στίγμα. Είναι αδύνατον να σας μεταφέρω εδώ το πάγωμα που έχω βιώσει, ακόμα και από δικούς μου ανθρώπους και τους διαδοχικούς αποκλεισμούς και τις απορρίψεις, στο άκουσμα και μόνο της λέξης ''οροθετικός''. Οπως είναι εξαιρετικά δύσκολο να σας μεταφέρω τι ζήσαμε κλιμακούμενα από το 2014 μέχρι τον χειμώνα του 2015, όταν αντιμετωπίσαμε τις κλιμακούμενες ελλείψεις των αντιρετροϊκών φαρμάκων στις περισσότερες Μονάδες Ειδικών Λοιμώξεων - κάτι που ήταν μια πρωτόγνωρη και σχεδόν τρομακτική εμπειρία. Σίγουρα πρωτόγνωρη για τους περισσότερους.

Διαχειριστήκαμε σαν κοινότητα και σαν σύλλογος με αξιοπρέπεια, ψυχραιμία και οξυδέρκεια μια κρίση εν μέσω οικονομικής κρίσης. Και τον πανικό, τον τρόμο και την ανασφάλεια που εισπράτταμε από τηλεφωνήματα και επισκέψεις στα γραφεία μας. Σε κείνη τη φάση μου ήρθε στο μυαλό ένα σύνθημα, που είχα δει στο διαδίκτυο, όταν είχα πρωτοδιαγνωστεί και ήμουν στη χρήση, από ένα πανό Αμερικανών οροθετικών που διαμαρτύρονταν γιά τις περικοπές στη δημόσια υγεία και στην φαρμακευτική τους περίθαλψη κατά συνέπεια. Το πανό έγραφε: ''We are not Gonna Die Quietly'' και εγώ το μετάφρασα'' Εμείς δεν πρόκειτε να πεθάνουμε σιωπηλά''...

Αυτή η φράση, αυτό το σύνθημα με στοίχειωσε. Αποτέλεσε τίτλο δύο διαφορετικών κειμένων που έγραψα και ακόμα με συνοδεύει σε κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζω στην καθημερινότητά μου, αλλά και στη συνεχή δράση στο πεδίο, που συναντώ εξαιρετικά ευάλωτους ανθρώπους. 
Κάποιοι παλεύουμε με τους δαίμονές μας καθημερινά και με αξιοπρέπεια, σπάζοντας το φράγμα της σιωπής και της αορατότητας. Πολεμώντας το στίγμα του HIV και της χρήσης ψυχοδραστικών ουσιών.

Περάσαμε από τη σιωπή στην κραυγή και μετά στη διατύπωση ενός συνεκτικού λόγου. Του λόγου των χειραφετημένων ασθενών...