Αναπτυξιακή επένδυση οι δαπάνες υγείας – 6 αναγκαίες παρεμβάσεις

Οι πόροι υγείας δεν απορροφώνται κυρίως από τους ηλικιωμένους, όπως πιστεύαμε παλαιότερα, λόγω έλλειψης μακροπρόθεσμων μελετών, αντίθετα κατευθύνονται κυρίως στον ενεργό πληθυσμό και κυρίως στους εργαζόμενους 30-65 ετών που πάσχουν από πολλαπλά νοσήματα και αφορούν το 15-17% του πληθυσμού του ανεπτυγμένου κόσμου.

Παλαιότερα, πιστεύαμε ότι το 50% των δαπανών υγείας απορροφάται κατά τους τελευταίους 6-12 μήνες ζωής, εντούτοις μακροπρόθεσμες μεταγενέστερες μελέτες έχουν δείξει ότι οι πόροι που δαπανώνται σε αυτήν την περίπτωση είναι μόλις 5-10%.

Αντίθετα, το 60-75% των δαπανών επενδύονται στον εργαζόμενο πληθυσμό, με το 60% να αφορά τις ΗΠΑ και το 75% τον Καναδά, ο οποίος δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ψυχική υγεία. Παράλληλα, το 60% των πόρων για κοινωνική φροντίδα, αφορά ΑμεΑ, ηλικίας κάτω των 55 ετών.

Τα στοιχεία αυτά παρουσίασε χθες ο καθηγητής Πολιτικής Υγείας και Διευθυντής του LSE Health στο London School of Economics Ηλίας Μόσιαλος μιλώντας στο 14ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τη Διοίκηση, τα Οικονομικά και τις Πολιτικές Υγείας.

Ο κ. Μόσιαλος, σημείωσε ότι θα πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στην αποτελεσματικότητα του συστήματος υγείας ή στη μείωση των ανισοτήτων, ενώ υπογράμμισε ότι το σύστημα υγείας πρέπει να διασφαλίζει ότι θα πάρουμε όλοι υψηλής ποιότητας φροντίδα. Με δεδομένο αυτό επισήμανε ότι ενώ στη χώρα μας τα εγκεφαλικά αποτελούν την 3η αιτία θανάτου, εντούτοις δεν έχουμε ένα κέντρο που να χειρίζεται τα περιστατικά αυτά, και μάλιστα, όταν βρεθεί ο ασθενής σε κάποιο νοσοκομείο, δεν είναι βέβαιο ότι θα αντιμετωπιστεί σωστά. Ούτε είναι βέβαιο ότι θα φτάσει στα πρώτα 30 λεπτά του εγκεφαλικού, ούτε ότι η θρομβόλυση θα γίνει μέσα στα πρώτα 60 λεπτά, οπότε μετά την πάροδο αυτή, αρχίζει ο Γολγοθάς του ασθενή.

Ο καθηγητής, παρέθεσε έξι παρεμβάσεις για τη βελτίωση του συστήματος υγείας, οι οποίες συνίστανται στα εξής:

  • Η χρηματοδότηση σχετίζεται με το πόσα χρειάζονται και πώς συλλέγονται τα απαιτούμενα ποσά
  • Η κατανομή των διαθέσιμων πόρων σε ολόκληρο το σύστημα υγείας από την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια περίθαλψη, μέχρι τους προμηθευτές
  • Η αγορά υπηρεσιών ή η παραγωγή υπηρεσιών από το κράτος και μέχρι ποιού ποσοστού στην κάθε περίπτωση
  • Η ρύθμιση του συστήματος και μέσω ποιών μηχανισμών και φορέων
  • Ποιά η συμβολή του συστήματος υγείας στην προαγωγή υγείας του πληθυσμού
  • Η βιομηχανική πολιτική, καθώς η υγεία παράγει πλούτο, μέσω της διασύνδεσής της με την έρευνα και ανάπτυξη, τη διασύνδεση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα και την δημιουργία θέσεων εργασίας.

Ο κ. Μόσιαλος υπογράμμισε ότι δεν χρειάζεται και πάλι να ανακαλύψουμε τον τροχό, και ειδικά σε ότι αφορά την αξιολόγηση των νέων τεχνολογιών, υπογράμμισε ότι καθώς 30 χώρες διαθέτουν τέτοια συστήματα, μπορούμε απλά να αποδεχόμαστε την τεχνολογία που είναι κοινά αποδεκτή στις χώρες αυτές.
Σημείωσε παράλληλα ότι η πρόληψη, δεν προκαλεί δαπάνη για το σύστημα υγείας μόνο όταν είναι πρωτογενής και αφορά εμβόλια και αγωγή υγείας. Όταν πρόκειται για δευτερογενή ή τριτογενή πρόληψη, έχει δηλαδή υπάρξει κάποια διάγνωση και πρέπει να τηρείται συγκεκριμένη αγωγή από τον ασθενή προκειμένου να μην επιδεινωθεί η κατάστασή του, τότε παράγει δαπάνες, είτε λόγω της αγωγής είτε λόγω της παρακολούθησης της πορείας του.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ