Διαβήτης τύπου 2: Κάψουλα, που απελευθερώνει ινσουλίνη, αντί για ενέσεις;

Η κάψουλα έχει το μέγεθος βατόμουρου και περιέχει μια μικρή βελόνα κατασκευασμένη από συμπιεσμένη ινσουλίνη, η οποία εγχύεται, αφού η κάψουλα φθάσει στο στομάχι.

Σε δοκιμές σε ζώα οι ερευνητές είδαν ότι θα μπορούσε να μεταφερθεί αρκετή ινσουλίνη για τη μείωση του σακχάρου στο αίμα, σε επίπεδα συγκρίσιμα με εκείνα των ενέσεων, που γίνονται διαδερμικά. Είδαν, επίσης, ότι η συσκευή μπορεί να προσαρμοστεί, για την παροχή κι άλλων πρωτεϊνικών φαρμάκων.

Σύμφωνα με το περιοδικό Science, οι ανώτεροι συγγραφείς της μελέτης δήλωσαν: «Είμαστε πραγματικά αισιόδοξοι ότι αυτός ο νέος τύπος κάψουλας θα μπορούσε κάποια μέρα να βοηθήσει τους διαβητικούς ασθενείς και πιθανόν οποιονδήποτε άλλον πρέπει να κάνει θεραπεία, που απαιτεί ένεση ή έγχυση».

Πριν από αρκετά χρόνια οι επικεφαλής ερευνητές και οι τότε συνεργάτες τους ανέπτυξαν ένα χάπι επικαλυμμένο με πολλές μικροσκοπικές βελόνες, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τις ενέσεις φαρμάκων στην επένδυση του στομάχου ή του λεπτού εντέρου.

Για τη νέα κάψουλα οι ερευνητές άλλαξαν το σχέδιο, για να έχουν μόνο μία βελόνα, κάτι που τους επέτρεψε να αποφύγουν την έγχυση φαρμάκων στο εσωτερικό του στομάχου, όπου θα μπορούσαν να διασπαστούν από τα οξέα του στομάχου, προτού προλάβουν να έχουν οποιαδήποτε επίδραση.

Η άκρη της βελόνας είναι κατασκευασμένη από σχεδόν 100% συμπιεσμένη, αποξηραμένη και παγωμένη ινσουλίνη, με την ίδια διαδικασία, που χρησιμοποιείται για τον σχηματισμό φαρμακευτικών δισκίων. Ο άξονας της βελόνας, που δεν εισέρχεται στο τοίχωμα του στομάχου, είναι φτιαγμένος από άλλο υλικό. Εντός της κάψουλας, η βελόνα συνδέεται με ένα συμπιεσμένο ελατήριο, το οποίο συγκρατείται στη θέση του από ένα δισκίο ζάχαρης. Όταν ο ασθενής καταπιεί την κάψουλα, το νερό στο στομάχι διαλύει το δισκίο ζάχαρης, απελευθερώνει το ελατήριο και τότε εισάγει τη βελόνα στο τοίχωμα του στομάχου.

Το τοίχωμα του στομάχου δεν έχει υποδοχείς πόνου, έτσι οι ερευνητές πιστεύουν ότι οι ασθενείς δεν θα είναι σε θέση να αισθάνονται την ένεση. Για να εξασφαλιστεί ότι το φάρμακο εγχύεται στο τοίχωμα του στομάχου, οι ερευνητές σχεδίασαν το σύστημά τους έτσι, ώστε, ανεξάρτητα από το πώς η κάψουλα προσγειώνεται στο στομάχι, να μπορεί να προσανατολιστεί, προκειμένου η βελόνα να έρχεται σε επαφή με την επένδυση του στομάχου.

Στις δοκιμές σε χοίρους στο εργαστήριο χρειάστηκε περίπου μία ώρα, ώστε να απελευθερωθεί όλη η ποσότητα της ινσουλίνης. Οι ερευνητές έδωσαν στα πειραματόζωα ποσότητα ίση με 300 μικρογραμμάρια.

Αφού η κάψουλα απελευθερώσει το περιεχόμενό της, μπορεί να περάσει μέσω του πεπτικού συστήματος, χωρίς να προκαλέσει βλάβες. Οι ερευνητές δεν βρήκαν δυσμενείς επιπτώσεις από την κάψουλα, η οποία είναι κατασκευασμένη από βιοδιασπώμενα πολυμερή και από ανοξείδωτο χάλυβα.

Η ομάδα του ΜΙΤ συνεργάζεται για το θέμα αυτό με την εταιρεία Novo Nordisc.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ