Πάρκινσον: Ποιο είναι το κρίσιμο στάδιο

Το σημείο αυτό είναι το επονομαζόμενο στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων.

«Όλοι οι ασθενείς θα παρουσιάσουν κάποια στιγμή στην πορεία της νόσου τους διακυμάνσεις της κινητικότητάς τους», εξηγεί ο νευρολόγος Παναγιώτης Ι. Ζήκος, υπεύθυνος του Ιατρείου Νόσου Πάρκινσον & Συναφών Διαταραχών του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας.

«Με άλλα λόγια, μέσα στην ίδια ημέρα θα έχουν περιόδους καλής κινητικότητας, οι οποίες θα εναλλάσσονται με περιόδους ακινησίας – βραδύτητας (αργών κινήσεων) ή υπερκινησίας. Αυτό είναι το στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων».

Όταν αρχίζει αυτό το στάδιο, οι ασθενείς είναι ακόμη ανεξάρτητοι και μπορούν να περπατούν μόνοι ή με μικρή βοήθεια. Επιπλέον χρειάζονται τουλάχιστον 4 φορές την ημέρα (τις ώρες που είναι ξύπνιοι) αντιπαρκινσονική αγωγή, για να μπορούν να κινούνται ομαλά.
Πού οφείλονται οι κινητικές διακυμάνσεις

Όπως εξηγεί ο ειδικός, το στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων αναπτύσσεται για δύο κυρίως λόγους:

1. Ο πρώτος και κυριότερος είναι η λεβοντόπα. Η λεβοντόπα είναι το κύριο φάρμακο για το Πάρκινσον (στα προχωρημένα στάδια λαμβάνεται σε συνδυασμό με άλλα), αλλά η δράση της αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου.

Έτσι, ενώ αρχικά η λήψη της από το στόμα οδηγεί σε σταθερά επίπεδα στον εγκέφαλο, με τα χρόνια η συγκέντρωσή της αυξάνεται με ώσεις. Επιπλέον, ενώ στην αρχή επιδρά για περισσότερες από 5 ώρες, αργότερα η δράση της μειώνεται σε 2-3 ώρες. Μία άλλη διαφορά είναι ότι η απορρόφησή της στην αρχή είναι ομαλή, αλλά αργότερα γίνεται γρήγορα και παύει απότομα να επιδρά. Επίσης με τα χρόνια η περίσσεια λεβοντόπας ξεπερνά το θεραπευτικό παράθυρο και προκαλεί υπερκινησίες.

2. Ο δεύτερος παράγοντας είναι ότι η απορρόφηση της λεβοντόπας εξαρτάται (και) από την πέψη. Όταν ο ασθενής λαμβάνει ένα χάπι με άδειο στομάχι, χρειάζονται 30-90 λεπτά για να προωθηθεί στο δωδεκαδάκτυλο, ώστε να απορροφηθεί. Αν, όμως, πάρει το χάπι με γεμάτο στομάχι, χρειάζεται πάνω από 2 ώρες. «Με την πρόοδο της νόσου επέρχεται γαστροπάρεση και οι χρόνοι αυτοί αυξάνονται», λέει ο Δρ. Ζήκος. «Έτσι, το φάρμακο παύει να επιδρά και η νέα δόση του δεν προλαβαίνει να απορροφηθεί, όταν την χρειάζεται ο ασθενής. Έτσι εκείνος αναγκάζεται να παίρνει πιο νωρίς την επόμενη δόση».
Πώς αντιμετωπίζονται

Όταν, λοιπόν, ο ασθενής μπει στο στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων, πρέπει να λάβει σύντομα αποφάσεις σημαντικές, για τον τρόπο που θέλει να εξελιχθεί η ζωή του τα επόμενα χρόνια, διότι σύντομα η κατάστασή του θα είναι μη αναστρέψιμη.

«Συνήθως, για να βοηθηθούν οι ασθενείς, γίνονται διάφορες τροποποιήσεις στη φαρμακευτική αγωγή, αλλά αυτές έχουν πρόσκαιρα αποτελέσματα και απλώς παρατείνουν το πρόβλημα. Η μοναδική αποτελεσματική αντιμετώπιση στο στάδιο των κινητικών διακυμάνσεων είναι η επεμβατική. Οι επεμβατικές μέθοδοι που μπορούν να αλλάξουν την πορεία των ασθενών, ανακουφίζοντας παράλληλα τους φροντιστές τους, είναι η αντλία ντοπαμίνης (DUODOPA), η πένα και αντλία απομορφίνης (APO-go) και η εμφύτευση νευροδιεγέρτη (Deep Brain Stimulation, DBS)», εξηγεί ο γιατρός.

Κατάλληλος υποψήφιος γι’ αυτές τις μεθόδους είναι ένας περιπατητικός (έστω και με υποστήριξη) ασθενής, ο οποίος λαμβάνει τέσσερις ή περισσότερες φορές ημερησίως αντιπαρκινσονική αγωγή και εμφανίζει διακυμάνσεις στην κινητικότητά του μέσα στην ημέρα. Οι διακυμάνσεις πρέπει να προκαλούν σοβαρή δυσκολία στις καθημερινές δραστηριότητες, αλλά και στην κοινωνική του ζωή.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ