Παρά τις διαβεβαιώσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Υγείας ότι ο θεσμός του Προσωπικού Γιατρού σημειώνει πρόοδο, η πραγματικότητα δείχνει πως μπαίνει στο 2026 με σοβαρά και άλυτα προβλήματα που απαιτούν άμεσες παρεμβάσεις.
Ήδη ο ΕΟΠΥΥ έχει απευθύνει πρόσκληση στους γιατρούς που συμμετέχουν από το 2022 να υπογράψουν νέες συμβάσεις, καθώς οι υφιστάμενες λήγουν στις 31 Δεκεμβρίου 2025, έπειτα από διαδοχικές παρατάσεις. Ωστόσο, το ενδιαφέρον παραμένει χαμηλό, με αρκετούς γιατρούς να δηλώνουν ότι δεν προτίθενται να συνεχίσουν τη συνεργασία τους με το σύστημα.
Αγκάθι οι κατ’ οίκον επισκέψεις χωρίς αμοιβή
Το μεγαλύτερο σημείο τριβής στη νέα σύμβαση είναι η υποχρέωση για κατ’ οίκον επισκέψεις χωρίς καμία πρόσθετη αποζημίωση. Οι γιατροί, μέσω του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, χαρακτηρίζουν τον όρο ανεφάρμοστο και εκτός πραγματικότητας, καθώς τους αναγκάζει είτε να αναστέλλουν τη λειτουργία των ιατρείων τους είτε να εργάζονται εκτός ωραρίου, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα αυξημένες επαγγελματικές και νομικές ευθύνες.
Ο ΙΣΑ έχει ζητήσει επισήμως την απαλλαγή των προσωπικών γιατρών από αυτή την υποχρέωση, προειδοποιώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση ο θεσμός κινδυνεύει να αποδυναμωθεί ακόμη περισσότερο, με νέες αποχωρήσεις γιατρών.
Εγγραφές μεν, ουσία δε
Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη εφαρμογής του, ο Προσωπικός Γιατρός φαίνεται να κινείται σε οριακή κατάσταση, χωρίς να καλύπτει επαρκώς τις ανάγκες των πολιτών στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
Με βάση τα τελευταία στοιχεία του υπουργείου Υγείας, στο σύστημα είναι εγγεγραμμένοι συνολικά 5.511 γιατροί. Από αυτούς, οι 4.049 προέρχονται από τον δημόσιο τομέα και τις δομές ΠΦΥ, ενώ οι 1.462 είναι ιδιώτες γιατροί συμβεβλημένοι με τον ΕΟΠΥΥ.
Το ποσοστό εγγραφής των πολιτών ανέρχεται στο 62,2%, ωστόσο οι αριθμοί δεν αποτυπώνουν πλήρως την πραγματική εικόνα. Η μαζική ένταξη έγινε κυρίως την περίοδο που είχε θεσπιστεί πρόστιμο για όσους δεν εγγράφονταν, με αποτέλεσμα πολλοί πολίτες να δηλώσουν Προσωπικό Γιατρό τυπικά, χωρίς πραγματική επιλογή και συχνά σε μεγάλη απόσταση από τον τόπο κατοικίας τους.
Έτσι, διαμορφώνεται ένας θεσμός με «τυπικές» εγγραφές, αλλά χωρίς ουσιαστική σχέση εμπιστοσύνης και συνεχούς παρακολούθησης μεταξύ γιατρού και πολίτη. Παράλληλα, περισσότερο από το ένα τρίτο των ασφαλισμένων παραμένει εκτός συστήματος, γεγονός που αποτυπώνει τη χαμηλή κοινωνική αποδοχή του μέτρου.
Παρά τις επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες για διορθώσεις και βελτιώσεις, οι γιατροί επισημαίνουν ότι ο θεσμός εξακολουθεί να λειτουργεί με ανεπαρκή χρηματοδότηση και χωρίς ουσιαστικά κίνητρα. Όπως προειδοποιούν, εάν δεν υπάρξουν άμεσες και ουσιαστικές αλλαγές, ο Προσωπικός Γιατρός κινδυνεύει να παραμείνει και το 2026 περισσότερο μια θεωρητική κατασκευή παρά μια λειτουργική πραγματικότητα.
